Handschwalbe

E r zijn honderd manieren om iemand een hand te geven. Je hebt de ferme hand, de slappe hand, de knijpende hand, de vochtige hand, de trillende hand, de koude en de warme hand.

Er is maar één manier om een hand niet te geven; je steekt hem gewoon niet uit.

Luis Suárez is spits bij voetbalclub Liverpool. De oud-Ajacied was acht duels geschorst omdat hij Patrice Evra van Manchester United in het veld had uitgescholden voor neger. Zaterdag speelden ze weer tegen elkaar. Iedereen keek uit naar de ontmoeting tussen de twee kemphanen. Vlak voor de wedstrijd konden ze niet om elkaar heen bij het traditionele handen schudden van de spelers en de scheidsrechters.

Bij twee mensen die elkaar mogen wordt over het handen schudden niet nagedacht. De handen gaan redelijk tegelijk naar voren, op de goede hoogte – laten we de broeksriem even aanhouden – en met dezelfde snelheid uitgevoerd. Als de handen elkaar bijna raken: de duimen vrij van de andere vingers, schuiven, knijpen en schudden.

Evra en Suárez hadden twee maanden over hun ontmoeting nagedacht. Misschien gaven ze hun vrouwen, vlak voor het slapen gaan, om te oefenen een stevige hand in plaats van een nachtzoen.

Omdat Suárez als hoofdverdachte werd aangemerkt na het ‘nigger- incident’ zou je mogen verwachten dat het initiatief tot goedmaken bij hem lag. Het zou mooi zijn als hij op het veld zijn hand iets eerder uitstak.

In de politiek is handen schudden van levensbelang. In 1993 stond president Clinton in zijn achtertuin met Arafat en Rabin, twee leiders met gewassen handen waar toch nog bloed aan kleefde. Clinton gaf een meesterlijk zetje en daar schoven de handen in elkaar.

Geen hand krijgen is geen pretje. Je weet niet meer waar je hem moet houden en wrijft maar even snel door je haar.

Liverpool moest als bezoekende club bij de gastheren langslopen. De spelers van Manchester stonden klaar in een rij. De spanning werd opgevoerd. Suárez liep achteraan. Het duurde nog even voor hij Evra zou ontmoeten.

Het handen schudden ging in hoog tempo. Suárez kwam in de buurt van Evra. Naast Evra stond een mascotte, een jongetje in voetbaltenue, met zwarte handschoenen aan.

De hand van Suárez schoof in de handschoen van het jongetje. Suárez’ hand zat laag en moest omhoog naar die van Evra. Evra had zijn hand klaar maar stak hem niet ver uit. Suárez , vlug als water, stuurde zijn hand aan Evra voorbij en gleed in de volgende hand, van de keeper.

De handbeweging van Suárez deed denken aan balletje-balletje. Ik kon het niet bijhouden.

Evra was woedend. Het publiek floot Suárez uit. ManUnited coach Ferguson – zelf kampioen onbeschoft kauwgum kauwen met de mond open – vond het een schandaal. „Niet alles is wat het lijkt”, zei Suárez achteraf. Een uitspraak die je eerder verwacht van illusionist Hans Klok. Onder de druk van ‘de hele wereld’ bood Suárez gisteren zijn excuses aan. Ik weet zeker dat hij Evra nog steeds een vervelende neger vind.

Ik heb de handshake of the year twintig keer bekeken. Er zat iets geniaals in; het was aalglad, onaangepast, slim, mooi uitgevoerd vooral. Een instinker.

Het was een handschwalbe, zoals alleen Suárez die kon maken.

    • Wilfried de Jong