Spaans koopje

test een Spaanse wijn van 2,99 euro en kan niet geloven wat hij proeft.

Na jaren van eb lijkt het tij voor de wijnmakers in Europa te keren. De laatste twee decennia waren wijnliefhebbers volledig in de ban van wat de Zuid-Afrikaanse, Chileense en Australische wijngaarden te bieden hadden, maar nu keren zij terug op hun schreden. De export van wijn uit voornoemde landen stokt en met name Spanje, Italië en Frankrijk (in deze volgorde) profiteren. Vooral Spanje zag de uitvoer afgelopen jaar met 26,8 procent toenemen, terwijl Zuid-Afrika, Chili en Australië minnen lieten noteren van respectieve- lijk 7,3, 10,8 en 10,9 procent. Een en ander valt op te maken uit het Rabobank Report Wine Quarterly Q4 2011.

En Rabo kan het weten, want dat is – misschien verrassend vanwege zijn Nederlandse origine – de grootste bank voor de wijnindustrie. Geld lijkt de belangrijkste reden voor de veranderende wijnvoorkeur. De euro is lekker voordelig en volgens Rabo holt de waardestijging van het geld van vele nieuwewereldlanden hun concurrentiepositie uit. Het dwingt de wijnboeren daar om hun prijzen te verhogen om winstmarges op peil te houden, maar het heeft geleid tot een lagere afname.

Buiten de harde cijfers van het rapport hoor ik echter ook ‘zachtere’ argumenten. De wijndrinker raakt een beetje uitgekeken op chardonnay, cabernet sauvignon of merlot uit de nieuwe wereld. Veel gehoord verwijt: ze smaken allemaal hetzelfde. Vooral bij de gestaag uitdijende groep van gevorderde drinkers ontstaat er een groeiende vraag naar wijnen van minder alledaagse druiven en/of uit wijnstreken met een ‘echte’ wijnhistorie. En Spanje, Frankrijk en Italië grossieren daarin. Bovendien lijkt er in Europa zelf ook minder noodzaak aanwezig om het buiten de grenzen te zoeken. Ook de kwaliteit is concurrerend geworden. En nog wat anders: voor de supermarkten begint het aspect ‘leveringstijd’ een rol te spelen.

Vijf jaar geleden sprak ik daar al eens over met de inkoper van een grote Nederlandse importeur. „Een zending uit Australië doet er rond de drie maanden over, wijn uit bijvoorbeeld Spanje is al binnen twee weken in huis.” Hij voorspelde destijds een groei in de export van Spaanse wijn, maar niet alleen vanwege de snelle levering. „Wat mij betreft is Spanje het meest opwindende wijnland van de wereld. Met zowel wijnen die de top van de markt bedienen als met zeer competitieve instapwijnen. Die laatste categorie wordt tot op heden gedomineerd door de nieuwe wereldlanden. Wijnen met voldoende zon, die niet veel kosten en op grote schaal geproduceerd worden. Maar Spanje heeft dat ook allemaal. Vandaar dat dit land dé leverancier van budgetwijnen voor Europa gaat worden.”

Illustratief voor zijn gelijk is een rode Rioja van Lidl. Met vijfduizend filialen in Europa deinst men bij Lidl niet terug voor bestellingen van een paar miljoen flessen of meer. Helaas gaat bij deze zogeheten ‘hard discounter’ kwantiteit niet hand in hand met kwaliteit. Al jaren proef ik met grote tegenzin hun assortiment voor mijn koopgids. En dan plots deze Cepa Lebrel 2010 Joven voor 2,99 euro.

Vol ongeloof staar ik naar mijn eigen proefnotities. Rood en opgewekt bessenfruit, een defilé van zomerkoninkjes, een sappig bittertje. Niet groots, verheffend of meeslepend. Uitstekend geschikt om de derde financiële crisis die de vastgoedsector ons gaat brengen, door te komen.