‘Slangenleren schoenen zijn mijn trademerk’

‘Slangenleren schoenen zijn mijn trademerk’

Willem Baars (1969), art consultant en galeriehouder

„Bij beurzen, openingen en diners draag ik altijd een pak. In mijn vak ben ik natuurlijk bezig met schoonheid en esthetiek, dus een pak moet er goed uitzien, goed zitten en van goede kwaliteit zijn. Ik ben heel merkvast: ik draag al zo’n vijftien tot twintig jaar alleen maar pakken van Canali, Paul Smith en Pal Zileri. Met een lichte wolkwaliteit – 120 gram geloof ik – want ik moet er makkelijk in kunnen bewegen. Meestal draag ik bruine pakken met een Italiaanse snit en een ruitje of een streepje. Zonder stropdas, want dat formele past niet bij mij.

„Die pakken kosten tussen de 1.200 en 1.400 euro. Maar door de crisis ben ik prijsbewuster geworden. Ik kom voor mijn werk regelmatig in India en daar hebben deze merken sinds een paar jaar ook winkels. Ik ben er vaak in januari, tijdens de uitverkoop. In Londen – waar ik mijn pakken voorheen vaak kocht – is mijn maat in de uitverkoop meteen weg, maar in India blijven de grote maten juist hangen. Dit pak was afgeprijsd van 1.400 naar 800 euro.

„Ik hou op het gebied van kunst én kleding van esthetiek die ontregelt, daarom draag ik al vijftien jaar niets anders dan slangenleren schoenen. Dat ontregelt de formaliteit van een pak. Het is inmiddels mijn trademark geworden. Meestal koop ik ze bij de Western House in de Damstraat in Amsterdam, dit paar kostte zo’n 300 euro. Helaas ben ik nogal slordig, dus mijn laarzen gaan nooit langer mee dan een half jaar tot een jaar, en mijn pakken houden het ook niet langer vol dan een jaar.

„Vroeger had ik aan elke hand drie ringen, nu ik wat ouder word draag ik er nog maar één. Hij kostte 2,50 euro en is van goedkoop Indiaas zilver gemaakt.

„Bij minder formele gelegenheden draag ik een colbert op een sportievere broek. Maar ik zou nóóit spijkerbroeken of korte broeken dragen. Spijkerbroeken passen me niet, en korte broeken kunnen gewoon niet.”

    • Nathalie Wouters