Column

Overdosis

Het gaat niet meer. Ik kan niet meer. IJsmeestermoe en rayonhoofdmurw. Kan geen Hulzebosch meer zien en geen Wennemars meer horen. Ook de oude beelden worden door mijn ogen uitgekotst. Sorry Evert, excuses Angenent, stuk voor stuk prachtprestaties, koningen zijn jullie, keizers, historische beelden, maar nu weer even klaar. Ook het Marlborojack van onze kroonprins, de barre tocht van Paping en de ijsdikte in Dokkum. Ik snap de koorts, begrijp het unieke, wil ook absoluut geen zure zeikerd zijn, maar het gaat niet meer… ook geen vijfenzeventigjarige die bijna weer mee zou doen, laat staan een honderdjarige met heroïsche herinneringen. Ik wil geen voorpret meer. Geen reporter op het ijs die een baanveger interviewt, geen boerenkinkel die vertelt dat als de mollen gaan neuken het nog een dag of wat blijft vriezen, geen kruidenvrouwtje over kwaakeenden of dorpsgekken van wie de littekens gaan ontsteken. Ook geen jonge Wiegelbeelden meer. Geen spruitjespakken, geen kluunplaatsen, geen spontane Friezen, geen echte Friezen, geen doorgewinterde Friezen, geen nuchtere Friezen, gewoon even helemaal geen Friezen. Sorry Piet Paulusma, sympathieke weerman met je weetjes, ga even lekker op een tropisch strand liggen, bouw een boomhut voor je kinderen, val je vrouw dag en nacht lastig, maar schuw even de camera. Beter voor jou, beter voor mij, beter voor het hele land. Gewoon even in de luwte. Kruiswoordpuzzeltje, een mooie dichtbundel van de pas overleden Poolse dichteres Szymborska, een bioscoopje of weet ik veel wat. Maar even niet meer in beeld. Ook geen Foppe of Doutzen. Niks tegen Foppe, niks tegen Doutzen, maar gewoon even niet. Syb weer even in de kast, burgemeester Apotheker terug in zijn archieflade, geen Sneekse Waterpoort meer, het woord balk mag verbrand, net als de ijspriem, het reddingstouw, de Bonkevaart, Bartlehiem, de koek & zopieverkopers, de ijsdiktemeters, stuk voor stuk mooie begrippen en prachtmensen, maar het is klaar… het heeft gevroren, het was koud, zelfs heel even heel koud, Siberisch koud zelfs, maar niet koud genoeg om… it giet net oan & it sil net heve. Jammer, hartstikke jammer, om te janken zo jammer, maar klaar… over, uit, wegwezen. Iedereen weer aan het werk.

Dat geldt ook voor Cruijff en Ten Have en Keje Molenaar en Peter R. de Vries en Henk Spaan en Martin Sturkenboom en Danny Blind en Louis van Gaal en Uri Coronel en Jaap de Groot en Paul Römer en Edgar Davids en die commissarismevrouw van wie ik de naam nooit kan onthouden en Johan Derksen en Wilfred Genee en Rene van der Gijp en Arno Vermeulen en Sjakie Swart en al die anderen die in het belang van de club zo’n keer of vijf per dag op televisie, internet of in een krant verschijnen om te zeggen dat ze hopen dat het nu klaar is en dat we ons weer op de toekomst en vooral het voetballen moeten richten. Dat geldt ook voor de leden van de verzoeningscommissie, de ledenraad, de aandeelhoudersvergadering, de advocaten, de jeugdtrainers, de toekomstige commissarissen, de adviseurs, de supporters en de hooligans. Iedereen weer aan de slag, bezig met zaken waar jullie wel verstand van hebben. Ik merk dat ik zo verschrikkelijk Ajax-moe ben. Het kan me niks meer schelen welk verwend kind nou precies gelijk heeft en hoe het uiteindelijk wordt opgelost. Ik wil ze gewoon niet meer zien. Als er vergaderd moet worden: vergader! Als er iets opgelost moet worden: los het op. Maar loop niet om de twee seconden naar Pauw & Witteman of De Telegraaf of Voetbal International of wie dan ook. Ondertussen allemaal partijdig. Er zit geen journalist meer tussen. Om de dag haalt iedereen zijn gelijk. Elke scheet moet wereldkundig. Ondertussen is het voetbal belabberder dan belabberd en gaan de clubinkomsten naar de geldslurpadvocaten van de Amsterdamse Zuidas.

Klaar met Friesland en weg met Ajax. Zodat we het over Syrië kunnen hebben. Over wat? Syrië! Is daar wat aan de hand dan?