Ontroerende viespeuk

Venus (Roger Michell, 2006)Canvas, 20.50 – 22.25 uur

Peter O’Toole (1932) ontving zijn achtste Oscarnominatie voor zijn rol in het door Hanif Kureishi (My Beautiful Laundrette, Intimacy, Mother) geschreven Venus. O’Toole speelt de bejaarde acteur Maurice, wiens glorietijd ver achter hem ligt. Soms speelt hij een lijk in een of andere goedkope televisieserie, ter aanvulling van zijn pensioen. Hij doodt de tijd met zijn oude collega en altijd mopperende vriend Ian (Leslie Phillips). Het liefst in de pub, met een sterk drankje binnen handbereik. Zwelgen in het verleden en kankeren over het heden.

Maurice is door en door egocentrisch. Kureishi veroordeelt hem niet, maar laat zien dat zijn egoïsme en narcisme nodig zijn om ver te komen in de (kunst)wereld. Hoe groter je overlijdensadvertentie, hoe beter.

Als Ians nichtje Jessie (Jodie Whittaker) bij hem komt logeren, op zoek naar een baan in Londen, verandert de status quo. Ian haat de vulgaire, kauwgumkauwende meid die niet kan koken en in trainingsbroek verveeld voor de televisie hangt. Vrouwengek Maurice ziet wel iets in haar en ontfermt zich over haar. Niet geheel onbaatzuchtig, van beide zijden. Hij hoopt op meer, zij gebruikt hem om verder te komen in haar droom model te worden.

Venus begint met clichés over vieze oude mannen en ordinaire tieners, om die vervolgens uit te diepen en een kwartslag te draaien. Tegen het einde van Venus ontroert de vieze oude man diep. ‘Come on, old man!’ roept hij tegen zijn spiegelbeeld als hij zichzelf op zijn wangen slaat. Wangen waaruit de kleur voorgoed is verdwenen.

André Waardenburg

    • André Waardenburg