Generatie Z

Monique Snoeijen schrijft de soundtrack van haar leven. Deze week: meisjes van dertien.

„Wat een Ka-Uu-Tee lied zeg! Wat een walgerd is die man. Moet dit?” Op mijn iPad zingt Paul van Vliet over meisjes van dertien. Het is de dertiende verjaardag van mijn jongste en ik had gehoopt dat dit lied voor haar een feest van herkenning zou zijn.

Hoe naïef. Terwijl zij een vinger in haar mond steekt en braakbewegingen maakt, articuleert Paul van Vliet dat meisjes van dertien „te groot voor de poppen” zijn en „,te groot voor de merels” (Dochter: „Serieus? Spelen met merels?”), dat ze een glimmende neus hebben („Not!”) en knokige knietjes („Echt niet”) en dat hun dagboek volstaat met kleine verdrietjes (stilte).

Wie nu een liedje over meisjes van dertien zou schrijven, zou andere woorden kiezen. Woorden als: auditie, gescheiden ouders, Hollands Next Top Model, Uggs, pingen, ADD, drie keer per jaar op vakantie en bambino (koffie met chocolademelk en slagroom).

Mijn meisje van dertien werd deze dag door haar zus toegezongen met het opzwepende nummer ‘Birthday Sex’. Samen met twee vriendinnen bracht ze een bezoek aan Dr. Fish: een voetspa waar visjes het eelt van handen en voeten knabbelen. Daarna hield ze een high tea bij een hippe bakker.

Ja ja, rustig maar. Ik had het ook leuker gevonden als ze de hele middag met een leeg rijstpak en lapjes stof in de weer was geweest, of als ze had gekozen voor een stevige boswandeling of een workshop ‘Dromenvan-gers maken’. Maar sorry mensen, dat zit er helaas niet in.

Mijn dertienjarige is een uitgesproken exponent van de zoge- noemde ‘Generatie Z’: de generatie die voortdurend aan een oplader vastzit en voor wie vrienden dingen zijn die je online verzamelt. Soms zit ze voor de televisie te pingen terwijl ze op de iPad boze vogels naar varkens gooit. Maar mij hoort u niet klagen. Al dat sociaal netwerken heeft haar buitengewoon empathisch gemaakt.

„Hij zit alleen!”, sms’te ze me toen ik met haar en mijn nieuwe verkering op een feestje was. Ze stond op dat moment naast me. Ik maakte een wegwuifgebaar. Meteen weer een sms. „Ik vind dat zielig.” (Als iets kenmerkend is voor meisjes van dertien, dan is het dat ze alles zielig vinden. Als ze op televisie zien hoe een moordenaar door een boze menigte geboeid wordt weggevoerd, zeggen ze ook: ah, wat zielig.)

Een beproefde opvoedmethode voor meisjes van 13 is wat mij betreft het verkeerde voorbeeld geven. Natuurlijk, opvoeden is voorleven, maar daar moet je maar net de tijd en energie voor hebben. Laten zien hoe het niet moet, is ook heel effectief.

Neem nu haar financieel inzicht. Terwijl ik altijd rood sta, lijkt haar bankrekening een zelfaanzuiverend vermogen te hebben. Hoe ze het lapt weet ik niet, maar ik vermoed dat die twee rekeningen communicerende vaten zijn. En van de week zei ze: „Vanaf vandaag ga ik sparen voor mijn pensioen. Dan heb ik net als opa een extra zakcentje als ik oud ben.”

Mijn 13-jarige denkt ook dat ze later niet gaat scheiden. „Als je investeert in een relatie en je laat de boel niet sudderen, dan moet het lukken: samen oud worden.” (Ik kan het niet vaak genoeg benadrukken: laat uw kinderen veel televisie kijken, bij voorkeur emotelevisie.)

Als ik die avond de jarige een nachtzoen breng, ligt ze opgerold met haar Fluffie en Pippeloen onder het dekbed. „Mam, dat wat die man zong hè, over meisjes van dertien en dat ze er net tussenin zitten, dat klopt misschien wel.” Een paar dagen eerder had ze de wens uitgesproken dat ze graag een hamster zou zijn. Net als haar eigen hamster (een zeldzaam knuffelbaar knaagdier) wil ze lekker tegen een warme trui aan liggen . „Heerlijk, en dan twee grote handen die je de hele tijd strelen.”

    • Monique Snoeijen