Elizabeth

wil weten hoe het kan dat de Britse vorstin altijd kreukvrij reist.

Koffers pakken blijft gedoe. Een kwestie van afwegen en twijfel. Het kan gaan regenen (paraplu mee? Check weather channels), misschien heeft dat ene restaurant een jasje-dasje dresscode, wel of geen wolletje voor als het ’s avonds koud optrekt, enfin, getuttel van dit wel, dat niet, of toch dit niet en juist dat wel?

Koningin Elizabeth heeft dat probleem niet. Niet dat ik denk ze ooit zelf haar koffer pakt, maar mocht ze dat ooit wel doen, is het toch altijd krek eender wat ze meeneemt: hoedje, handschoenen, zwarte handtas (dertig stuks, al ziet niemand ooit de onderlinge verschillen), parelsnoer (altijd hetzelfde), lakschoenen met stevige blokhak, diamanten broche (voor elke dag een andere). Omdat ze dit jaar zestig jaar op de troon zit, wordt er heel wat over haar uitgegeven en uitgezonden. Waaronder onlangs een programma over al haar reizen. Ze is per slot Queen van zestien landen verdeeld over drie continenten en die willen allemaal dat moeders eens een keertje langs komt. Dat doet ze onverdroten, met bestorven glimlach op het gelaat, de tas honkvast in de negentig graden knik van de linkerelleboog, de rechterarm loodrecht omhoog in zwaaistand. Of ze nou naar de Noordpool (min twintig) gaat of naar een bloedheet tropisch eiland, haar garderobe is altijd precies dezelfde. Nooit een dikke wollen coltrui met sjaal, nooit een luchtig hemmetje op een zomerrokje. In die eendere outfit laat ze zich alles welgevallen, of er niets aan de hand is, alsof ze thuis in Londen aan de thee zit. Of ze nou op de rug van een olifant zit in India, in een kano wordt gepropt die door inboorlingen van Tuvalu op hun schouders door de straten wordt gedragen, midden tussen naakte, zwetende Aboriginals staat dan wel genoeglijk een hapje apenhersenen neemt terwijl het zojuist gescalpeerde aapje nog spartelend onder tafel ligt, ze doet het allemaal in bovenstaande identieke outfit, alsof ze boven de seizoenen staat en het weer geen vat op haar heeft. En nooit een vlekje, nooit een zweetplekje, nooit een boertje en nooit halverwege de ceremonie een onverwachte spurt naar de wc omdat de buikloop toeslaat. Dingen waar wij gewone mensenkinderen toch allemaal last van hebben op verre reizen. Zou ze een soort antivrieslaagje hebben gekregen bij de geboorte, een zelfregulerend thermostaatje, een ingebouwde Noritvoorraad? Zou het dan toch waar zijn dat ze is gezalfd door de Heer, zoals het officieel luidt, by the grace of God?

    • Ivo Weyel