'Struikroversbende'

Graag mag ik naar de lakei als mensentype kijken. Die altijd glimlachende, knipmessende, onderdanig naar zijn meester opkijkende dienaar, vooral daar aanwezig waar macht te verdelen valt.

Keje Molenaar, de vertrouweling van Johan Cruijff, is zo iemand. Gisteravond was hij weer te bewonderen in Pauw & Witteman, waar hij de afgelopen maanden steeds het belang van zijn meester mocht komen behartigen. His Master’s Voice in goede en slechte tijden. Een enkele keer, als hij zijn werk minder goed heeft gedaan – zoals bij de samenstelling van de nu aftredende raad van commissarissen – krijgt hij van de meester een tik op de vingers. Dan knikt hij gehoorzaam en doet hij onmiddellijk alles wat in zijn macht ligt om die raad weer zo snel mogelijk weg te krijgen.

Dat is nu gelukt, ook dankzij vier leden van de raad die wat overmoedig waren geworden en dachten dat ze Cruijff konden trotseren. Ze zetten daarbij net één stap te veel: ze passeerden hem bij de benoeming van directeur Van Gaal, wat juridisch niet geoorloofd bleek.

Steven ten Have, de voorzitter van die raad, zal nog wel eens een onthutsend boekje opendoen over wat hem en de andere raadsleden, minus Cruijff, de afgelopen maanden overkomen is. Wat hij er tot dusver over zei, klonk al huiveringwekkend. In het AD vertelde hij dat er op ‘een vreselijke manier’ tegen hem en de andere drie raadsleden is geageerd.

„In dat klimaat zijn er gevaarlijke dingen gebeurd met ons en had het erger kunnen uitpakken. Er zijn hetzes gevoerd en er is karaktermoord gepleegd. Dat heeft geleid tot ernstige fysieke en mentale bedreigingen.”

Sport verbroedert, desnoods tot de dood erop volgt. Nog deze week gaf De Telegraaf, sinds jaar en dag de spreekbuis van Cruijff, een gaaf voorbeeld van die karaktermoord. Columnist Valentijn Driessen schreef: „Van Gaal maakt samen met de huidige interim-directeuren c.q. knechtjes Martin Sturkenboom en Danny Blind onderdeel uit van de vuige struikroversbende (…).”

Valentijnsdag is niet naar deze columnist vernoemd, hij is meer een man voor bijltjesdag.

Bij de nogal naïeve, onvoorwaardelijk in Cruijff gelovende achterban van Ajax wordt opgelucht adem gehaald. Alles komt toch nog goed! De Boer staat erachter en Jonk en Bergkamp en Roy en, natuurlijk, Keje Molenaar die kraaide: „Nu zijn we zover dat Ajax daadwerkelijk het beleid van Johan Cruijff kan gaan uitrollen.” Cruijff, vindt Molenaar, moet ‘de vrije hand’ krijgen, ook bij de samenstelling van de nieuwe raad van commissarissen.

In Noord-Korea kunnen ze er nog wat van leren.

Wanneer kunnen we de eerste resultaten verwachten? Over drie jaar, schatte Molenaar. Over zes, zeven jaar, dacht Ruben Jongkind, ontwerper van een of ander groots toekomstplan. De boodschap is duidelijk: al die jaren moet verder iedereen zijn kop dichthouden, behalve de meester zelf. En zijn ‘Voice’. En De Telegraaf, natuurlijk.

Als Cruijff consequent is, gaat hij eerst zijn oogappel Ling alsnog tot directeur bombarderen. Maar ik vermoed dat hij toch liever Van Basten kiest, eerder door hem versmaad. Cruijff heeft een reputatie nodig. Zou je het wel doen, Marco? Denk er héél goed over na.

Want iedereen denkt wel dat het nu eindelijk rustig zal worden bij Ajax, maar ik geloof daar niet zo hard in. Sommige mensen hebben vijanden nodig. Anders wordt het leven zo saai. Waar Cruijff is zal, vroeg of laat, oorlog zijn.

    • Frits Abrahams