Opinie

    • Hans Beerekamp

Sophie belt aan bij de verworpenen der aarde

Sophie Hilbrand in gesprek op de sofa in ‘Nu we er toch zijn’ (BNN).

Normaal gesproken sla ik een programma als Nu we er toch zijn (BNN) over, omdat het eindeloze variaties betreft op een thema: de ‘aanbeltelevisie’. Ook in Man bijt hond (NCRV) is dat een vast onderdeel. De makers kiezen een willekeurig huis en bellen aan. Met een overdreven lange introductie, die nodig is om de overvallen bewoners te laten wennen aan de cameraploeg, wordt gevraagd of ze soms even mogen binnenkomen.

Bij BNN is de vraag niet waar de mensen mee bezig zijn, maar of dit een gastvrije plaats is. De vorige presentator, Eddie Zoëy, had het uitvreten (eten, drinken, een slaapplaats voor drie) tot kunst verheven, maar op een gegeven moment wist ik het wel. De meeste mensen zijn voor het oog van een camera best geneigd om een tosti te bereiden of de logeerkamer klaar te maken.

Maar de laatste twee afleveringen van dit seizoen, met een hoogzwangere Sophie Hilbrand als presentator, heb ik tamelijk ademloos uitgekeken. In dit seizoen ging het om het testen van de gastvrijheid van plaatsen die in het nieuws waren geweest. Dat zat wel snor in Moerdijk en Oostrum, het Limburgse dorp van asielzoeker Mauro Manuel, maar de verhalen die Sophie achter de voordeuren aantrof waren redelijk schokkend. Je weet natuurlijk niet welke scènes in de montage gesneuveld zijn, maar de indruk ontstond dat er in deze dorpen geen huisje zonder kruisje was.

In het eerste huis in Moerdijk woonde een 30-jarige vrijgezel met grote pantoffels en een chronische ziekte, die zei te lijden aan sociaal isolement. Daarna ontmoetten we onder meer een slachtoffer van de Chemie-Packbrand die verwacht binnen een paar jaar kanker te krijgen, een echtpaar dat 2,8 miljoen gulden in de loterij won en verspeelde, en een mopperige brandweerman.

Maar de hoofdprijs won toch wel het gesprek op de sofa bij een gezin waarvan de moeder eerder met een moslim getrouwd was geweest („nou, dan weet je het wel”) en de dochter ostentatief zowel manisch-depressief als borderliner zat te wezen.

De week daarvoor was het in Oostrum al niet veel beter met kanker, drugsverslaving en andere ellende. Zeker in Zuid-Nederland wonen alleen slachtoffers van de moderne tijd, zou je bijna kunnen concluderen.

Misschien is het probleem dat de winnaars van de globalisering zich passiviteit slecht kunnen voorstellen. Gisteren zaten bij Pauw & Witteman (VARA) zes vrienden die op eigen houtje de Elfstedentocht hadden gereden: wel zo rustig. Zo waren er honderden gisteren. Maar hadden die mensen dan vrij, vroeg Witteman zich af.

„Och,” zei een 59-jarige marketingdeskundige: „Ik heb een natuurijsbeding in mijn arbeidscontract laten opnemen.”

    • Hans Beerekamp