Opinie

    • Hugo Camps

Niet doen, Wiebe

I k dacht nog: stel nou dat je zo’n Wiebe Wieling in huis haalt als president-commissaris van Ajax. Dan heb je wel een eminentie. Nog net geen grijze nobiljon, maar zeer keurig opgevoed en met een bestuurlijke romantiek sui generis waaruit alle olé’s zijn weggebrand.

In beurskringen kunnen ze het glas heffen.

Maar ja, de stal Ajax: daar leent zo’n hoffelijke economiedocent zich natuurlijk niet voor. Liever prostaatijs dan het troosteloze wak Ajax. De Koninklijke Vereniging De Friesche Elf Steden is trouwens in alles tegengesteld aan voetbal. In articulatie, communicatie en transparantie, in no nonsens en verbale delicatesse. De menselijke maat versus vermeende goddelijkheid.

Wij, zwarte ijsminiaturen.

De heer Wieling mag zijn handen niet branden aan Ajax. Dat laat hij beter over aan omhoog geschurkte middenstanders. Waar zie je nog noblesse aan het hoofd van een voetbalclub? Van Praag, Coronel, Ten Have: ze hebben elkaar vooral opgevuld in sier en misbaar. In achterklap vooral.

Johan Cruijff?

Laten we dat boek sluiten. Breedsprakerige filosoof in Barcelona, subversief in Amsterdam. In beide gedaanten alreeds lichtjes overjarig. Ajax als zijn laatste, ultieme erectie? Helemaal niet! Eerder als praalgraf, met de gebakken engelen Wim Jonk en Dennis Bergkamp ter zijdelingse ornament.

Daar is Wiebe iets te chique voor.

Toch raar dat je in sportverenigingen best veel gratuite generositeit tegenkomt, behalve in het voetbal. Is het de wekelijkse en dus ordinaire lokroep van de massa? Is het de eurokoorts van transfers en businessseats? Of de parade van het ereterras?

Clubbesturen lijken wel hun eigen kunstgras.

Vaak getekend door de perversie van het omgekeerde: niemand deugt, leve het volk. De bejubelde oer-Ajacied Van Gaal naar het schavot; het jarenlange huisslaafje Danny Blind per direct afgedankt; een directie van huurlingen uitgerookt. En dat zootje ongeregeld wordt gesponsord door het eens zo nationale kroonjuweel Aegon. Het verzekeringswezen als smartlap.

Ook daar die kromme middenstanders.

Louis van Gaal werd deze week in De Telegraaf nog gauw expliciet weggezet als ongeschikt voor Ajax. Weggezet is niet het juiste woord – weg geraspt. Ik heb ooit andere tijden gekend, toen Louis als een baldakijn door Amsterdam werd gedragen. Later kwam Truus er ook nog bij. De Telegraaf had zeven verslaggevers uitgestuurd, als rayonhoofden van roem en eer.

Nu dus melaats.

Ik mag er niet aan denken dat ik een halve dag zou moeten doorbrengen met Erben Wennemars, nog minder een avondlijk uur met Erik Hulzebosch. Maar ik kan niet ontkennen dat zij nog een odium van sport hebben. Anders dan het ‘technische hart’ van Ajax waar zelfs doelpalen en cornervlaggen politiek zijn geworden.

Ajax: prima scheldwoord.

Mijn hele leven heb ik als nederige Belg naar Ajax opgekeken. Ik kon maar niet begrijpen dat landgenoten als destijds Walter Meeuws en later Jan Vertonghen en Toby Alderweireld tot dit pantheon mochten toetreden. Dat red je niet met een grensoverschrijdende zielsverhuizing, was altijd mijn eerste gedachte.

Nu beklaag ik Vertonghen en Alderweireld.

Met de dag worden ze al even kleurloos als Danny Blind. Nog net routineus genoeg als publieksspelers, maar geen vonkje levensvreugde in de ogen. Zouden ze nog weten of ze van voren of van achteren leven? Alvast niet op het veld.

Ongeïnspireerd, uitgeblust, vaak geblesseerd.

Van Belgen weet ik: ze hebben af en toe een schouder nodig. Nou, die is bij Ajax nergens te vinden. De schouder van Wim Jonk of Dennis Bergkamp? De Wallen zijn troostrijker.

Dus nee, Wiebe: blijf weg uit Amsterdam. In Friesland ben je niet zo alleen.

    • Hugo Camps