Meldingsformulier

Deze melding kunt u anoniem plaatsen. Alleen (*) zijn verplichte velden om in te vullen.

Van: M.O.
E-mail: -
Plaatsnaam (*) Utrecht
Is sprake van overlast? (*) (x)ja ( )nee
Geluidsoverlast? (*) ( ) ja (x) nee
Parkeeroverlast (*) ( ) ja (x) nee
Dronkenschap (*) ( ) ja (x) nee
Verloedering (*) ( ) ja (x) nee
Anders: ja

Toelichting

Of ik last heb van ,,MOE-landers”, vraagt u. Slim woord trouwens, voor mensen uit Midden en Oost Europa. Je bent ze meteen zat, hè.

Nou. Toen ik afgelopen zomer in U. ging wonen, kwam ik mijn Pool al snel tegen bij de supermarkt. Daar verkoopt hij Straatnieuws. Een blonde man met een vlassige snor in een retro spijkerpak. En dan die ogen. Poolse ogen.

Ik kocht zijn krant. Pas toen ik in de winkel mijn Straatnieuws openvouwde zag ik: erg vies. En nat. Een beetje gescheurd ook.

Hoeveel mensen lezen de daklozenkrant ook echt? Bij de supermarkt staat een prullenbak. Daar stoppen kopers hem in. Mijn Pool vist kranten uit prullenbakken en verkoopt ze, dat kan niet anders. Hij wacht tot de koper weer uit de supermarkt komt, zijn krant weggooit, en verkoopt hem opnieuw. Dit was een lange werkdag geweest, zoveel was duidelijk.

Wilde ik die krant lezen? Nee. Dus was het erg? Niet echt.

Maar zelf had ik net de rekening onder ogen gekregen van een verbouwing. En niet door Polen! Misschien kwam het daardoor. Dus ik liep weer naar buiten. Gaf mijn Pool zijn krant terug en zei: ‘Ik wil wel graag een vérse krant’. Dat verstond hij uiteraard niet. Toen heb ik nogal bazig mijn geld terug gewenkt.

Sindsdien heb ik nooit meer een krant van hem durven kopen: uit schaamte. Maar iedere dag staat hij daar, mijn godvergeten Pool. Ik zeg berouwvol goedemorgen. En hij kijkt indringend in mijn ogen en zegt niets.

Deze week keek ik naar het Journaal. Het ging over een organisatie die Poolse daklozen overreedt terug te gaan naar Polen. Wat niet lukt. De Nederlandse opvang is beter. En Polen, zei de verslaggever, ,,verdienen hier met de verkoop van de daklozenkrant al snel meer dan met een gewone baan in Polen.”

Wie had vanzelfsprekend de hoofdrol? Mijn Pool!

Hij bleek Marek te heten.

,,Heb je geen enkele motivatie om terug te gaan?”, werd gevraagd.

,,Misschien over honderd jaar. Als ik niet eerder doodga”, zei mijn Pool. Dit met die blik van hem.

Die blik! Nog honderd jaar!

Meldpunt, ik ben ten einde raad. Mensen die hun leven op orde hebben, die nemen een Pool om hun huis te onderhouden. Maar ik zit opgescheept met een Pool die mijn geweten onder handen neemt.

Zo gaat het niet langer. Doe iets!