Het prentenboek van het jaar 2012: Mama kwijt

Uh-oh! Een jaar geleden hadden de meeste Nederlandse peuters deze uitroep nog enthousiast vervolgd met: Tinkiewinkie, Dipsie, Lala, Po! Teletubbies zeggen hallo!

Niet meer.

‘Uh-oh’ wordt nu steevast gevolgd door het beduusde piepstemmetje van het uiltje uit Mama kwijt (Stichting CPNB, €5,00), dat in zijn slaap uit het nest is gevallen. Het boekje van de Ierse illustrator Chris Haughton is uitgeroepen tot prentenboek van het jaar 2012 en stond de afgelopen twee weken met stipt op nummer een van de CPNB Bestseller Top-60.

In het boekje, dat in de originele versie A Bit Lost heet, wordt een verdwaald uiltje door een eekhoorn geholpen bij het vinden van zijn moeder. Het blijkt niet zo gemakkelijk om mama-uil te beschrijven: Groot! Puntige oren! Grote ogen! Maar dat hebben wel meer dieren... Eind goed al goed natuurlijk, met koekjes toe.

De tekeningen van Haughton, die al backpackend rond de wereld prentenboeken maakt, zijn grafisch, kleurrijk en bovenal: ontzettend schattig. Met een paar lijnen en kleuren weet hij een enorm ooooh-wat-zielig-ik-wil-dat-uiltje-NU-knuffelen-gehalte op te wekken. Zijn stijl werkt ook goed als animatiefilmpje, dat op een dvd bij het boekje is gemaakt.

Dat Mama kwijt aantrekkelijk is voor kinderen is goed te begrijpen: het is voor hen spannend te raden welk dier de eekhoorn nu weer voor de moeder van het uiltje aanziet. ‘Neeeeheee, dat is een beeheeer!’

Maar sinds het boekje ook thema was van de Nationale Voorleesdagen, die eind vorige maand in heel Nederland werden gehouden, is de uiltjeskoorts ook naar volwassenen overgeslagen.

En dat gaat wat ver.

Mama kwijt-T-shirts en tassen voor volwassenen zijn nog tot daar aan toe. Een band die een lied van het boekje maakt, grenst al aan het debiele (‘Oehoe, oehoe, waar is mama, ik ben mama kwijt’). Maar voorleesmoeders verkleed in Playbunny-achtige pluche, paarse eekhoornoutfitjes?!

In maart komt Haughtons nieuwe boek uit: Stoute Hond! Over hond Sjors die écht zijn best doet om braaf te zijn, maar verleidingen (denk aan: een heerlijke taart die het baasje net heeft gebakken) simpelweg niet kan weerstaan. Haughton werkte twee jaar aan het boek, en het resultaat is wederom prachtig. Zouden de voorleesmoeders volgend jaar in stoute hondenpakjes hun neus in een taart drukken bij het voorleesontbijt?