Endlösung

Ouderen zijn een probleem. Er zijn er te veel van. En ze vreten pensioen, dat er niet is, want ze hebben al het geld opgemaakt. Ze moeten eigenlijk langer doorwerken, maar niemand wil ze hebben. Want ze zijn eigenwijs en denken dat een computermuis een afstandsbediening is. Wat moeten we ermee?

Fase 1, quarantaine: we verzamelen alle oudjes op centrale locaties. Netjes overzichtelijk bij elkaar. Zes bedden op een kamer, twintig kamers op een gang, twaalf verdiepingen op elkaar. Doe de rekensom. Strooi willekeurig wat slecht betaalde ‘verzorgers’ erin, die twee keer per dag een bord eten en een glas drinken verstoppen. Succes verzekerd, in no time zijn de oudjes uitgedroogd en uitgemergeld.

Familie die zeurt wordt op verwijtende toon gevraagd waarom ze willen dat ‘moeder nog langer nodeloos lijdt’. Bij ziekte beschuldigen we een arts die ze van medicijnen wil voorzien van ‘zinloos medisch handelen’. Schiet het dan nog niet op, dan wordt bij de eerste val uit bed (oeps, hekje vergeten dicht te doen) de morfinepomp aangezet en mag moeder vredig ‘versterven’, een mooi woord voor doodgaan van honger en dorst.

Het helpt allemaal niks. Nog steeds barst de maatschappij uit elkaar van de oudjes. Je ziet ze overal. Je kunt geen museum of theater meer in zonder over de rollators te struikelen. Ze verpesten je romantische etentje met hun gesmikkel.

Fase 2: propaganda. We maken bekend wat er in de verpleegtehuizen gebeurt. Wat eerst zorgvuldig onder de pet werd gehouden, wordt nu breed uitgemeten in kranten en op tv. En we maken het nog een tikje erger door die voedselverstoppers weg te bezuinigen. Ze zullen weten wat ze te wachten staat. Zo’n einde wil toch niemand!

Tegelijkertijd wordt een prachtig alternatief geboden: de zelfverkozen dood. Dient ziekte en verval zich aan? Wordt het beklimmen van de trap ondraaglijk? Stap er zelf uit. Hoe schitterend, het lot in eigen handen. De kinderen niet tot last. Of beter nog, teken nu alvast een contract: ‘Mocht zich enige verwardheid openbaren, dan is een zachte dood mijn enige, echte wens, wat ik dan ook zeggen mag’. Professor Swaab doet het ook, dus het zal wel kloppen. Die heeft zijn hele leven in demente breinen gepeuterd.

Fase 3: automatisering: Is het allemaal nog te veel moeite? Dan is hier de mobiele eenheid voor de opgedrongen dood. De Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde komt langs met de spuit. Het is de week van de euthanasie. Doe gezellig mee!

Geniale marketing van de ultieme oplossing voor dit immense probleem. Kijken of we ze zo gek krijgen. Die stomme oudjes.

    • Victor Lamme