De dag van de Leespaniek

Ingeklemd tussen Dickensdag (het zal niemand zijn ontgaan) en de Dag van het Erotisch Kapitaal (het kan u gisteren zijn ontgaan, maar Opzij vroeg ‘de Nederlandse vrouw om die dag met extra aandacht voor haar vrouw-zijn naar het werk te gaan’) was woensdag ineens Dag van de Leespaniek.

Eerst vroeg Aleid Truijens zich in De Volkskrant af of ‘lezen voor je plezier’ nog bestaat; bij een congres voor taaldocenten had zij geconstateerd dat de leraren zich verdrongen bij de cursus ‘mindfulness’ terwijl de bijeenkomst over ‘de nieuwe literaire canon’ acht mensen trok.

Eén column maakt geen Dag van de Leespaniek. Twee wel, en diezelfde ochtend bekende Renske de Greef (jong, twee romans geschreven) in nrc.next dat ze eigenlijk nooit meer een boek leest. Geen tijd, of preciezer: geen deadline. Er is altijd iets anders te doen dat meer haast heeft. Daar zijn natuurlijk oplossingen voor – de ijzeren uitleentermijnen van de gemeentebibliotheek – maar De Greef zou in dit geval zomaar het topje van de ijsberg kunnen zijn.

Want op de Dag van het Erotisch Kapitaal (niet te verwarren met Internationale Vrouwendag) bleek Opzij ook zo’n beetje uitgelezen te zijn. Een paar maanden geleden stuurde het blad haar literatuurrecensente weg, maar daarmee lijkt het bespreken van Nederlandse literatuur ook verdwenen te zijn. Wel interviews met Kristien Hemmerechts en Joke Hermsen (‘zwart kort jurkje, hoge laarzen’). Het blad, jarenlang goed voor een gedegen overzicht van Nederlandse romans, bevat deze maand vier boekbesprekingen: de langste is ongeveer zo lang als deze column. Eén van de andere drie gaat voor de helft over een film van Woody Allen, vervolgens over het miniflesje Martini dat bij het boek zat. Dan de weergave van de inhoud van het boek: ‘En ja hoor: New York, jaren dertig, cocktails.’ Waarna meteen het oordeel volgt: ‘Voor de liefhebber echt niet slecht, deze roman, maar mij trof vooral een groot verlangen naar herlezing van van een ander boek: Breakfast at Tiffany’s van Truman Capote.’

Een groot verlangen, daar hebben we allemaal weleens last van. Zo las ik dankzij Dickensdag het begin van Bleak House, waarin de rook van de schoorstenen zo grauw is dat de sneeuwvlokken er zwart van kleuren ‘in de rouw, zou je kunnen denken, om de dood van de zon’. Als je dat leest, wil je alleen maar méér en er zijn duizend pagina’s Bleak House. Maar ja, geen deadline.