Rayon

Bij de tocht der tochten hoort een zin der zinnen. Bij de zin der zinnen denk je natuurlijk meteen aan: „It giet oan.” Toch is er wat mij betreft een zin waar ik het nog warmer van krijg, waarbij ik nog meer zin krijg in erwtensoep en waarbij ik de tv alvast wil opwarmen voor

Bij de tocht der tochten hoort een zin der zinnen. Bij de zin der zinnen denk je natuurlijk meteen aan: „It giet oan.” Toch is er wat mij betreft een zin waar ik het nog warmer van krijg, waarbij ik nog meer zin krijg in erwtensoep en waarbij ik de tv alvast wil opwarmen voor een lange dag passief sporten, en dat is deze: „De rayonhoofden zijn bij elkaar gekomen.” Dan weet je nog niets. Er kan nog niets tegenvallen. Je kunt je alleen maar verheugen.

Sommige functies moeten mysterieus blijven, en onbereikbaar

Rayon. Dat is een ander woord voor kunstzijde. Maar rayonhoofd! Wat een woord. Wat een beroep. Wat een man. Ik denk niet dat er vrouwelijke rayonhoofden zijn, maar dat kan me voor de verandering niets schelen. „Je moet verstand van het ijs hebben en nooit in paniek raken”, hoorde ik een rayonhoofd zeer stellig zeggen. Het rayonhoofd heette Durk. Hoe noest wil je het hebben.

Er zijn in het dagelijks leven natuurlijk ook wel rayonhoofden. Op internet vond ik een vacature voor Rayonhoofd Zorg en Welzijn Regio Oost. Dan maakt het woord ‘rayonhoofd’ iets heel anders in mij los. Ik zie een koffiezetapparaat in een nauwe gang met beige vloerbedekking. Ik zie een man met een badge die zegt: „We hebben zodadelijk teamoverleg met het hele team.” Dit rayonhoofd is geen Durk.

Wat zulk soort ‘alledaagse’ rayonhoofden echter wel gemeen hebben met de Elfstedenrayonhoofden, is dat je niet precies weet wat ze doen en wat hun macht is.

Dat is goed. Sommige functies moeten mysterieus blijven, en onbereikbaar. Ik herinner me nog levendig hoe teleurgesteld ik was toen ik leerde wat ‘de emballage’ was: de inpakafdeling. Het klonk beter toen ik het nog niet wist: „We werken met z’n zessen op de emballage.” Het kon best iets heel moois en gewichtigs zijn, met rituelen die alleen op de emballage golden.

En neem een beroep als ‘controller’. Ik vraag maar liever niet door, want nu heeft het in de verte nog iets magisch. ‘Account manager’: daar wordt vaak meesmuilend over gedaan, maar niemand weet natuurlijk echt wat die mensen doen. Houden zo, zeg ik.

Alleen op die manier kun je het ongrijpbare Elfstedengevoel ook de rest van het jaar beleven.

    • Paulien Cornelisse