Ik leg niet alles uit, ik hou de verbanden in de schaduw

Mia Hansen-Løve (30) is een van de meest getalenteerde jonge regisseurs van Frankrijk. Ze debuteerde met Tout est pardonné (2007), over een dochter en haar verslaafde vader. Haar vorige film Le père de mes enfants (2009) was geïnspireerd door de tragische dood van de Franse producent Humbert Balsan en is onderscheiden op het filmfestival van Cannes. Haar autobiografische film Un amour de jeunesse, die 16 februari uitkomt, gaat over haar eerste grote liefde. Hansen-Løve heeft een relatie met de regisseur Olivier Assayas (Carlos) die haar in Fin août, début septembre (1998) haar eerste filmrol gaf.

1Un amour de jeunesse heeft een klassiek onderwerp: de eerste liefde tussen adolescenten. Wat dacht u nog aan alle andere films daarover te kunnen toevoegen?

„Het is zeker niet mijn bedoeling geweest om een klassieke film te maken. Voor mij is dit ook geen traditionele film, want dat zou betekenen dat ik werk met de traditionele archetypen over de liefde. Dat heb ik juist willen vermijden. De film staat heel dicht bij mijn eigen leven en mijn eigen eerste liefde. Voor mij is de film ook niet zozeer een liefdesverhaal, maar het verhaal van een meisje dat haar roeping vindt in het leven, en over het verband tussen liefde, lijden en creativiteit.’’

2Bedoelt u het romantische idee dat de kunstenaar moet lijden?

„Helemaal niet. Ik ben uitgegaan van mijn eigen leven: dat liefde, verdriet en creativiteit samen gaan. Dat is realiteit, geen fantasma. Alle films die ik tot nu toe maakte zijn geïnspireerd door de werkelijkheid, maar deze film heeft een veel directere relatie met mijn eigen leven. Die confrontatie wilde ik aangaan.”

3Uiteindelijk vindt uw hoofdpersoon, Camille, haar roeping in de architectuur.

„Dat is voor mij het hart van de film: dat ze erin slaagt haar verdriet om te zetten in creativiteit.”

4Ze blijft een gesloten, enigszins mysterieus personage.

„Daarom is dit voor mij ook een moderne film, en geen klassieke. Ik leg niet stap voor stap uit wat er met mijn personages gebeurt. Ik geef niet aan elk personage een cv. Ik laat alleen momentopnamen zien, de verbanden blijven in de schaduw, buiten het gezichtsveld van de kijker.”

5Volgens sommige sociologen bestaat het idee van de eerste, grote liefde niet meer.

„Als de film in het heden zou spelen zou ik waarschijnlijk een andere film hebben gemaakt. Natuurlijk bestaan er nog grote passies, maar de manieren van communiceren zijn veranderd. Vijftien jaar geleden schreven we elkaar brieven. Dat is geen romantisch idee, dat ging echt zo. Tot mijn meest gekoesterde bezittingen behoren nog steeds de brieven die ik heb van mijn eerste geliefde. Op den duur zullen die nieuwe communicatiemiddelen misschien ook de gevoelens veranderen.”

    • Peter de Bruijn