Interessant vechtsysteem

Final Fantasy XIII-2

Van: Square Enix. Voor: PlayStation 3, Xbox 360 **

Final Fantasy heeft door de jaren heen naamgemaakt als een filmische reeks spektakelgames met melodramatische verhaallijnen die niet zouden misstaan in een opera. Het dertiende deel uit 2010 bleek echter een teleurstelling.

Grootste kritiek was dat het zeker twintig uur duurde voor de game je alle benodigde spelsystemen had uitgelegd, alsmede het claustrofobisch spelverloop dat geen ruimte liet om zelf de omgeving te verkennen.

Wel maakte de vormgeving grote indruk en was het universum rijk en origineel: een verademing tussen alle Tolkien-klonen. Reden genoeg voor een vervolg, of liever een herkansing, in de vorm van XIII-2.

Het eerste uur is helaas nagenoeg onbegrijpelijk. In hoog tempo verwart het spel je met een bombardement van namen, plaatsen en flashbacks. Terwijl dat eerste uur prima samen te vatten is in een eenvoudige opdracht: reis door de tijd en vind de zus van de hoofdpersoon. Tijdreizen gaat via poorten die pas opengaan als je geheimzinnige ‘artefacten’ ontdekt.

Onderweg vechten de personages met talloze monsters, via een diep en interessant vechtsysteem. Al is de meerderheid van de tegenstanders zo makkelijk te doden dat de finesses van het systeem slechts sporadisch tot hun recht komen.

Hoewel XIII-2 inderdaad een betere game is dan zijn voorganger is het verhaal te simpel en enkel een excuus om je steeds in nieuwe omgevingen te laten vechten. Wat overblijft, is een onevenwichtige koortsdroom van schitterende beelden en ongeloofwaardige personages.

De Final Fantasy-reeks verdient beter.

    • Harry Hol