Het is een focking debiele naam

De band School is Cool was al erg populair in België, nu ook in Nederland. Al willen de bandleden zelf de hype graag afzwakken.

Nederland, Groningen, 13-01-2012. Portret van de Belgische band School is Cool tijdens Eurosonic 2012. Van links naar rechts: Matthias Dillen, Johannes Genard, Nele Paelinck, Toon Van Baelen en Andrew Van Ostade. Foto: Andreas Terlaak Andreas Terlaak

‘De Vlaamse Arcade Fire’, met een debuutalbum dat gezien kan worden als ‘een blauwdruk van een generatie’. In Vlaanderen komt de muziekjournalistiek al bijna twee jaar lang superlatieven tekort als het de band School is Cool wil omschrijven.

In maart 2010 won de vijfkoppige band Humo’s Rock Rally. Vervolgens speelden ze op alle belangrijke festivals en in alle bekende zalen van België. Afgelopen november ontving de band vijf nominaties voor de MIA’s, de belangrijkste muziekprijs van het land, en hun debuutalbum Entropology – ‘het debuut van het jaar’, aldus Humo – staat nu veertien weken in de Ultratop-50. Ook in ons land begint de buzz inmiddels aardig rond te zingen. Hun optreden op Eurosonic vorige maand was een van de drukst bezochte van het Groningse festival.

School is Cool is een hype die de bandleden zelf graag afzwakken. Al komen ze, desgevraagd, slechts op één mindere recensie, uit Nederland. En zelfs die was, met 7½ uit 10 ballen, niet eens slecht. Dus ja, geven frontman Johannes Genard en Andrew van Ostade (percussie) toe, de reviews zijn uitzonderlijk goed. Maar die recensent van de Belgische krant De Standaard die hen een blauwdruk van een generatie noemde en om dit kracht bij te zetten School is Cool vergeleek met The Beatles, Nirvana, Elvis en andere grootheden, was echt niet serieus. Anders, meent Genard, is hij ‘mentaal gehandicapt’.

„Ik denk dat ons management met veel plezier zijn citaat in de biografie heeft gezet. En hij meende het vast ook heel positief, maar ik denk wel dat hij eerder bedoelde dat het album dat zou kúnnen zijn, of dat het in die sfeer past, of... Allez... Ik denk dat hij minder hyperenthousiast is dan het citaat klinkt. Hij heeft ons wel eens geïnterviewd en hij leek me rationeel, dus dat kan hij niet menen.”

Het lijkt geen valse bescheidenheid waarmee Genard de jubelrecensie onderuit probeert te halen. De 23-jarige gelooft gewoon niet dat iemand dit kan vinden van een band die net twee jaar bestaat.

De vergelijking met Arcade Fire valt beter. Het zijn de referenties die hun ‘kunnen plezieren’, ook al was het voornaamste doel bij de opname van Entropology om níet te klinken als de Canadese band. Genard: „Het eerste wat onze producer vroeg, was wat we zelf graag horen. We noemden Hounds of Love van Kate Bush, cd’s van de Amerikaanse folk/punk’ers The Dodo’s en alles van Arcade Fire. Toen zei hij: ‘Dan gaan we jullie absoluut niet als Arcade Fire laten klinken’. (lacht) Dat is dus niet altijd even goed gelukt.” Verklaren kan Genard het wel: „Zij geven hun songs een speciale sfeer mee en dat proberen wij ook. Daarbij denk ik dat mensen die Arcade Fire herkennen eerder onze bewondering horen dan een rip off.”

Genard is de voornaamste tekst- en muziekschrijver van de band. Onbewust maakte hij van Entropology een ‘half conceptalbum’. Veel nummers kregen een apocalyptisch thema; hoe reageren mensen op het einde van de wereld? Wat zou hij zelf doen? Het was een onderwerp dat hem tijdens het schrijven bezighield, mede dankzij types als Harold Camping die vorig jaar tot tweemaal toe foutief de Dag des Oordeels voorspelde. „Het bleek een dankbaar onderwerp.”

Met het einde van de wereld als thema kwam ook de naam: Entropology. Een samentrekking van entropie (een begrip uit de natuurkunde dat de mate van wanorde aangeeft) en antropologie. Leg dat maar eens uit als Giel Beelen het je live op de radio vraagt. Genard: „Het is altijd gênant. Maar het makkelijkste is om te zeggen dat het de studie van de mens tijdens chaos is.”

Entropology is niet de enige naam die regelmatig door de band verklaard moet worden, ook School is Cool heeft wat wenkbrauwen doen fronsen. „Het is ook een focking debiele naam”, zegt Genard, die ’m even snel bedacht toen hij een MySpace-pagina aanmaakte. „Ik zie een poster van het Vlaamse onderwijs voor me; een hiphoppende hond die saxofoon speelt en zegt ‘Yo kids, school is cool!’”.

Maar, werpt zijn bandgenoot Van Ostade tegen, de naam blijft hangen. „De meeste bandnamen zijn inwisselbaar. Het is altijd een bijvoeglijk naamwoord met een zelfstandig naamwoord, The Sad Panda’s, The Overjoyes Zeppelins.” Genard: „The Relentless Lizard.” Van Ostade: „Als je School is Cool op een affiche ziet staan, denk je ‘wat’?!”

Daarbij ziet de band de ‘belachelijke naam’ als een uitdaging. Van Ostade: „Als je nu aan Red Hot Chili Peppers denkt, denkt niemand aan pepers, maar aan (zingt) give it away, give it away, give it away now.” Genard: „En The Beatles?! Wat is dat voor een stomme woordspeling. Kevers met een beat? Keistom.” Van Ostade: „De kunst is dus om los te komen van de naam. Zodat over tien jaar niemand bij School is Cool nog aan een schoolcampagne denkt.”

    • Anke Meijer