Brieven

Liefde niet te definiëren in vraag en aanbod

‘Hoogopgeleide vrouwen in de grote steden hebben het moeilijk’, las ik een paar maanden geleden tot mijn schrik in de krant. Een paar dagen later meldde een zeer oplettende lezer dat het allemaal wel meevalt wanneer je in acht neemt dat de vrouw gemiddeld voor een oudere man gaat. Het gevoel trok weg, tot vorige week. Zowel in NRC Weekend als in nrc.next was aandacht voor de zogenaamd slechte positie van de hoogopgeleide vrouw op de relatiemarkt.

Ik zou mezelf als ‘standaard’ typeren: een blonde dame van 25 jaar, eind fase van de studie, woonachtig te Amsterdam en single (een woord dat hipper klinkt dan vrijgezel, maar dat terzijde). Noem me een hopeloze romanticus, maar liefde is niet te definiëren door een simpel vraag-aanbod verhaal. Het is een gevoel, een chemische reactie, een extase. Dit gevoel kan allemaal worden opgeroepen wanneer je vol in het leven staat en geniet van de mooie momenten waar het leven over beschikt. Angst is een emotie die daar absoluut niet aan bijdraagt. Plaats mensen dus a.u.b. niet in hokjes. Maak ons niet bang, en laat ons gewoon verliefd worden wanneer de tijd rijp is!

Doreth van Manen

Amsterdam

Het zijn de financiële belangen,

stupid

De discussie over de slechte vooruitzichten voor de PvdA en de uitstekende vooruitzichten van de SP gaan vaak over leiderschap. Persoonlijke eigenschappen van partijleiders spelen vast een bescheiden rol in de strijd om de kiezer, maar belangrijker is de positie die beide partijen innemen ten opzichte van verdelingsvraagstukken.

De klassieke socialistische tegenstelling was klasse. Klassentegenstellingen zijn in Nederland niet geheel verdwenen, maar dankzij economische welvaart en de verzorgingsstaat minder belangrijk geworden. Daarvoor in de plaats zijn de belangen van generaties – oud versus jong – gekomen. De SP verdedigt de solidariteit met ouderen: behoud van pensioen en AOW en behoud van gezondheidszorg. Jongeren moeten meebetalen aan deze voorzieningen zonder de garantie te hebben dat die voor hen ook beschikbaar zullen blijven.

De PvdA heeft ook oog voor de tegenstrijdige belangen van generaties, maar heeft een andere positie gekozen: zowel jongeren als ouderen moeten financieel inleveren. Maar het evenwicht dat de PvdA voorstelt lijkt jongeren niet te overtuigen: de rechten van ouderen blijven te veel in stand, de aanpassingen aan AOW en andere voorzieningen zijn minimaal. Maar onder ouderen lijken deze aanpassingen net genoeg onzekerheid te veroorzaken om zich van deze partij af te wenden.

Onderschat kiezers niet. Zij laten zich niet zo makkelijk beïnvloeden door beeldvorming over partijleiders, maar wel door hun financiële belangen.

Erik Bähre

Assistant Professor, Cultural Anthropology and Development Sociology, Universiteit Leiden