Naar Duitsland

Mijn vriend A. gaat eindelijk naar Duitsland. Niet dat hij zijn land haat, dat is onzin. Hij houdt van Rusland, zoals de meeste Russen dat doen. Maar hij is net afgestudeerd als vaatchirurg bij de Marine Medische Academie en snakt naar een actief leven als arts. Bij de vloot was er weinig te snijden voor hem. Zoals wel vaker in Russische ziekenhuizen zijn er quota en kan hij hoogstens enkele tientallen operaties per jaar verrichten. ,,Maar een chirurg heeft praktijkervaring nodig”, zei hij.

A. wil ook een gezin. Een gezin dat hij kan onderhouden. Voor een arts is dat in Rusland vrij moeilijk, ook als je vrouw erbij werkt, want in dat geval moet je weer een kindermeisje of een (schoon)moeder in de buurt hebben. En zo’n iemand hebben A. en zijn vrouw niet. Als specialist  in Moskou zou hij bovendien maximaal vijfhonderd euro per maand verdienen. Om rond te kunnen komen met vrouw, kind en een (altijd) duur appartement zou hij dan zeker drie banen moeten hebben. A.: ,,En in dat geval ben ik dag en nacht aan het werk en zie ik mijn kind nooit.”

Gelukkig is hij met een Duitse yogalerares getrouwd en bestaat er in Duitsland een artsentekort. In Dortmund is hij nu als assistent-arts aangenomen door een vaatchirurg, die er plezier in heeft hem op te leiden. Over zes jaar mag hij zich dan specialist noemen. Maar zijn salaris is nu al een veelvoud van het Russische en hij  verheugt zich op zijn vrije tijd die hij straks met zijn gezin kan doorbrengen, want de werktijden van een arts in Duitsland zijn aan strenge regels gebonden. ,,Anders dan in Rusland, mag je in Duitsland bijvoorbeeld nooit in het ziekenhuis blijven slapen.”

Over de vloot vertelde hij gisteravond aan tafel mooie verhalen. Bijvoorbeeld dat de  officieren per 1 januari na jarenlange beloftes wel degelijk opslag hebben gekregen. Een eerste luitenant verdient nu 40.000 roebel per maand en een kolonel 80.000 roebel. Het was een late belofte van Poetin en een gevolg van de huidige politieke crisis, waarin loyaliteit zich het best met geld laat kopen.

Wel moeten die officieren  in het vervolg enkele secundaire arbeidsvoorwaarden, zoals hun uniform en de jaarlijkse vliegreis terug naar hun gezin, zelf betalen, wat een behoorlijke tegenvaller is, zeker als je in Vladivostok bent gelegerd en je gezin in Smolensk woont.

Nu hun huisvesting nog en dan is het officiersleven er aanmerkelijk op vooruit gegaan. ,,Officieren leven als varkens, zo beroerd en primitief wonen ze vaak. En ze zijn erg grof in de mond, terwijl ze toch goed opgeleid zijn.”

Uit geldgebrek is het Russische leger er slecht aan toe, vertelde A. ,,Er is geen budget om oefeningen te houden”, vertelde hij over zijn tijd op een onderzeeër. ,,Daardoor kunnen officieren tegenwoordig amper navigeren.”

Goed richten bij het schieten was volgens A. ook een van hun mindere kwaliteiten. Kijk dus maar uit als je tijdens een boswandeling per ongeluk op een militair oefenterrein belandt, zei hij. De lezer zij bij deze extra gewaarschuwd.