Del Rey blijkt toch gewoontjes

CD-pop

Lana Del Rey. Born To Die **

Een paar briljante liedjes, wat redelijke popnummers en een aantal missers – dat is de opbrengst van Born To Die, het debuut van de Amerikaanse zangeres Lana Del Rey. De aanloop naar deze cd was zo opwindend dat een teleurstelling niet kon uitblijven: Del Reys single ‘Video Games’, die afgelopen najaar verscheen, was een instant klassieker – dankzij de consequent volgehouden lome dreiging, haar zang als een gevaarlijke Lolita en de sfeer van vervallen glamour die sprak uit strijkers en holle gitaarklanken.

Ook de clip, een ‘zelfgemaakte’ compilatie van gevonden beelden, was een sensatie. Lana Del Rey was binnen enkele maanden een bekende naam, dankzij dat ene liedje. Nu is daar de volledige cd, Born To Die. Wat voegt deze toe?

Bij het opnemen werd niets aan het toeval overgelaten: de producer werkte eerder met Eminem en de songschrijvers maakten hits als ‘Heaven Is A Place On Earth’ van Belinda Carlisle. Het effect is duidelijk: Del Rey is niet langer de duistere diva maar een opgesmukte popzangeres. De trage verleiding van ‘Video Games’ komt nog terug in uitschieters als ‘Blue Jeans’ en ‘Million Dollar Man’, maar de meeste andere nummers bieden een potpourri van geoliede popmelodieën met voorspelbare refreinen en synthetische bombast. Tegen dat geweld is de niet al te flexibele stem van Del Rey niet bestand.

Zo blijkt: Lana Del Rey is niet de autonome sensatie die ze leek te zijn. Ze is een ‘gewone’ popzangeres met de hit-aspiraties van een Katy Perry. Het is niet eens erg als haar zogenaamd zelfgemaakte debuutclip in werkelijkheid een marketingtruc blijkt, of dat Lana Del Rey voor imago en muzikale stijl werd bijgestuurd door een team van deskundigen.

Wel erg is de ontdekking dat de betekenis van Lana’s liedjes anders is dan ‘Video Games’ deed geloven. De sfeer van verdoving voortkomend uit haar vertraagde stem, leek een vlucht uit een vervallen leven. Dat sprak aan.

Op de cd Born To Die wordt in nummers als ‘ Radio’ en ‘National Anthem’ gezongen over roem, geld en feestjes in The Hamptons. Zo ontstaat een ander accent. Strijkers en galmende pianoakkoorden laten horen dat Lana haar verdoving voortaan zoekt in faam en weelde. ‘Money is the anthem of success/ So before we go out/ What’s your address?’ zingt ze zonder ironie in ‘National Anthem’. Een beetje bedrogen, dat voel je je na deze vijftien liedjes.

    • Hester Carvalho