Niet echt bijtende satire over cultureel verval

’t Schip. Gezien: 3/2 Theater Bellevue, Amsterdam. Te zien t/m 26/2 aldaar. Inl: lunchtheater.nl

Al maken de reizigers een cruisetocht over de oceanen, de zee is onzichtbaar. En al biedt de reis belangwekkende culturele lezingen, de passagiers verdoen hun tijd met gekissebis. Regisseur, acteur en toneelschrijver Bo Tarenskeen zet met zijn toneelstuk ’t Schip bewonderenswaardig hoog in. De Paloni Zaal van Theater Bellevue is witgeverfd en de ramen zijn gematteerd, zodat het lijkt alsof de zes acteurs zich op een schip bevinden. De sfeer is zomers.

De voorstelling wil meer zijn dan de weergave van strubbelingen. De gasten zijn geworven via een kwaliteitskrant. In deze tweede verhaallijn komt satire aan de orde. Want wat behelzen de lezingen en de debatten? De toekomst van het nagesprek, bijvoorbeeld. Of onthaasting, de vrije wil. Eigenlijk alles.

De inrichting van het schip en het aanbod aan lezingen symboliseren het gebrek aan durf, moed, visie. Iedereen vlucht voor de werkelijkheid. Dat is een indringend gegeven, maar echt bijtend is Tarenskeens satire niet. De spelers ontsteken regelmatig in woede jegens elkaar. Dat zorgt voor grote emoties, die worden afgewisseld met schuchtere ontmoetingen en frêle eerste liefdes. Maar dat is een ander theaterverhaal.

De milde satire en de persoonlijke levens tonen net te weinig raakvlakken om tot een schokkende en vooral krachtige eenheid te komen.

    • Kester Freriks