brieven

Recreant is de baas, niet de natuurbeschermer

Bas Heijne hekelt in zijn column ons natuurbeleid (NRC Handelsblad, 28 januari). Hij citeert het Planbureau voor de Leefomgeving, dat stelt dat ‘beleving en benutting van de natuur op de achtergrond is geraakt’. Het omgekeerde is waar.

Met als drogreden ‘vergroten van het draagvlak voor het natuurbehoud’, is menig knieval voor de recreant gedaan. Staatsbosbeheer degradeerde in potentie geheimzinnige, wilde natuurbossen tot lawaaiig sportterrein waar afraggen door mountainbikers hoofddoel is. Natuurmonumenten legde in Duin en Kruidberg, door de enig ongebaande kuststrook die Europa kende, een breed verhard fietspad aan. In de statuten van Natuurmonumenten staat: ‘beschermen van de stilte’.

Staatssecretaris Bleker gaat de ‘beschermde natuurmonumenten’ afschaffen. Natuurmonumenten waarschuwt: „Waarden als ruimte, rust, ongereptheid en uitgestrektheid hebben straks geen juridische bescherming meer.” Dan speelt de vereniging vals spel als zij aandringt op een rijwielroute door gaaf, intact duinlandschap. Dat komt neer op twee kilometer natuurvernieling met voorbedachte rade.

‘Er wordt nauwelijks nog over intrinsieke natuurwaarden gesproken’, stelt Heijne vast. Het hedendaags hedonisme, dat hij ongenoemd laat, is de oorzaak. Bleker legaliseert een gedoogtrend, anderen wezen hem met hun consumptieve wangedrag feilloos de weg.

K. Piël

Herstel Inheems Duin, Amsterdam

Rutte doet aan speeddating op topniveau

Juurd Eijsvoogel besteedt in de rubriek Ondertussen in... aandacht aan Mark Ruttes deelname aan het World Economic Forum in Davos (NRC Handelsblad, 28 januari). Na afloop toont onze premier zich enthousiast over zijn nieuwe ervaring: „Ik ga hier optimistisch vandaan.” Hij somt op wie hij allemaal gesproken heeft: „Ik had 25 afspraken in 36 uur. Ik heb hard gewerkt.”

Stel dat hij vier uur heeft geslapen. Laat ik er daarnaast een uur aftrekken voor de tijd die hij op de toilet heeft doorbracht, de momenten die hij nodig had om zich op te frissen en de tijd die het nu eenmaal kost om zijn iPhone te checken. Dan houden we 31 uur over voor die 25 afspraken. Een eenvoudig rekensommetje laat zien dat onze Mark voor iedere ontmoeting iets minder dan 1 uur en 15 minuten beschikbaar had. Dit is inclusief het verwerken van alle informatie en de gang van de een naar de andere afspraak. Het is natuurlijk goed mogelijk dat hij die nacht helemaal niet heeft geslapen. Politici slaan hun nachtrust wel vaker over.

Hoe scherp en aandachtig ben je nog na de tiende of elfde afspraak? Wat heb je na 23 uur meedraaien in een sociale achtbaan op topniveau nog te bieden aan agendapunt 24 of 25? Dit zegt vooral iets over kwantiteit. Misschien verdient Mark Rutte nu een plek in het Guinness Book of Records? Over kwaliteit, inhoud, concentratie, scherpte en oprechte interesse zegt het helaas niets.

Het zegt mij vooral iets over de manier waarop wij steeds meer, of eigenlijk, steeds minder met elkaar omgaan; over de manier waarop politici zich profileren en de manier waarop we de ‘toestand in de wereld’ tegemoet treden.

Elsz de Roos

Deventer

Snoep in

bus is slechts deel van probleem

Is de commotie over snackautomaten in Connexxion-bussen proportioneel? Nee, zegt columniste Margriet Oostveen (NRC Handelsblad, 1 januari). Daarmee mist ze het punt dat het Voedingscentrum in deze discussie heeft willen maken.

De snackautomaten in de bus zijn onderdeel van een heel groot probleem. Praktisch overal in de openbare ruimte worden we tegenwoordig verleid om te eten. Meer verleiding tot ongezonde keuzes leidt tot meer consumptie en tot gewichtsstijging.

Margriet Oostveen onderschat de invloed van snackautomaten in de bus door deze te vergelijken met snackautomaten in scholen. Belangrijk verschil is dat leerlingen op school beperkt de tijd hebben om te snacken. De pauzes zijn kort en kinderen moeten zich verplaatsen van lokaal a naar b. De bus biedt meer tijd en gelegenheid om je te laten verleiden door de snoeprepen uit de automaat.

In een recent onderzoek naar het aanbod in schoolkantines gaven Nederlandse jongeren zélf aan dat ze willen dat gezond eten gemakkelijker wordt gemaakt. Het is dan ook wenselijk dat we in de publieke ruimte gemakkelijker kunnen kiezen voor gezond. Zo ervaren jongeren dat gezond en lekker prima samen kunnen gaan. Dat is een investering in gezonde volwassenen.

De automaten in de Connexxion-bussen zijn niet het hele probleem. Het gaat om de inhoud van automaten en de frequentie waarmee je ze dagelijks tegenkomt.

Astrid Smeets

Voedingskundige van het Voedingscentrum

Schatten is belangrijker dan rekenen

In zijn column citeert Chavannes twee opgaven schattend rekenen uit de Cito-toets (Opinie & Debat, 28 januari). Volgens hem illustreren deze opgaven wat er mis is met het Nederlandse rekenonderwijs. Blijkbaar vindt Chavannes schattend rekenen minder belangrijk dan het geestdodend nadoen van een algoritme, ontwikkeld toen nog niet iedere leerling een mobieltje had dat nauwkeuriger en sneller rekent dan een mens ooit zou willen kunnen.

Chavannes’ minachting wordt niet gedeeld door Nobelprijswinnaar Fermi, zoals blijkt uit de naar hem genoemde schattingsproblemen. Bètawetenschappers gebruiken voortdurend schattingen, intuïtie en gezond verstand om op het goede spoor te komen en te blijven. Helaas wordt deze vaardigheid in het vervolgonderwijs onvoldoende onderhouden.

Met drie gepromoveerde wis- en natuurkundigen probeerde ik ooit na een tankbeurt het brandstofverbruik van mijn auto te berekenen. Na enige tijd vruchteloos hoofdrekenen maakten we een schatting. Liever ongeveer goed, dan heel precies fout.

Jeroen Spandaw

Universitair docent en lerarenopleider wiskunde, TU Delft