Topkoksauzenspuitje

In een eethuis van stand giet de chef geen saus over het warme ding midden op het bord, maar doet hij creatief en subtiel.

Hij laat saus boven het bord van een lepel glijden terwijl hij de lepel beweegt. Rondom het ding op het bord komt dan een grillig gevormde cirkel te liggen, soms niet helemaal dicht. Soms is het een ander figuurtje, zoals een rasterwerkje, of zijn het losse druppels. Maar nooit erop, altijd er naast.

Het overkomt een biefstuk, maar ook een bol ijs. De chocoladesaus ligt om de bol heen.

De etiquette verbiedt gasten in een restaurant langdurig naar belendende tafels te kijken om te zien hoe men daar iets opeet. Ik doe dat toch, steels, maar durf er niet voor op te staan. Zo is het gissen. Sleept men de biefstuk aan een vork uit het midden weg en volgt men dan het spoor van saus op het bord? En het ijs? Moet je eerst de chocola op het lepeltje schuiven en er dan de bol mee oplepelen?

Zeker weet ik dat niemand doet wat het beste is wat je doen kunt. Ik heb nooit iemand zijn bord zien aflikken. En toen ik het zelf deed schaamden de tafeldames en -heren zich om mij. „Dat doe je toch niet?!”

Ja, maar de chef vraagt erom.

Dacht ik. Maar het is niet zo. De saus is er voor de afwasmachine. Ik kom erachter bij Albert Heijn. Op het sauzenschap vond ik een plastic spuitflesje met op het etiket een plaatje van een bord eten zoals het er uitziet in een restaurant. Je herkent het handschrift van de chef. Ik kocht honing-tijmsaus en sherry-truffelsaus. Het spuitflesje met mayonaise liet ik staan. Nee toch, spuiten ze het in de fastfoodsector ook al om de patat heen?

Enige oefening is niet nodig, het tuitje op het flesje maakt dat men schrijven kan met de saus en tekenen. Men kan eerst het hoogtepunt van de maaltijd, het warme ding, op het bord doen en er dan met het spuitje omheen fietsen, maar het is handiger om eerst de saus in een rondje of ruitje te spuiten en daarna pas het ding in het midden van de creatie te laten zakken.

De sherry-truffelsaus ruikt scherp zuur, naar azijn, maar smaakt verrassend zoet en onprettig. Geen spoor van de geur van truffel, al zit er volgens de ingrediëntendeclaratie truffelaroma in.

Na een kwartiertje is de suikerrijke saus gestold op het bord en zit de tekening muurvast aan het glazuur. Aflikken kan niet meer. Maar dat moet ook niet. Het staat nota bene duidelijk op het etiket: decoratiesaus. Om naar te kijken. Wenkbrauwenpotlood lik je ook niet van de dame af.

    • Wouter Klootwijk