Strategie in Afghanistan

In het jaar waarin twee presidenten het electorale gevecht moeten aangaan om hun herverkiezing te bewerkstelligen, hebben zij beiden aangekondigd dat ze hun militairen vervroegd terugtrekken uit Afghanistan. Dat dit toeval is, is moeilijk te geloven. Zeker is dat terugtrekking van westerse troepen uit dit land meer kiezers behaagt dan stoort.

De Franse president Nicolas Sarkozy – toegegeven, hij moet nog laten weten of hij voor een tweede termijn opgaat – maakte vorige week na een bezoek van zijn ambtgenoot Hamid Karzai van Afghanistan aan Parijs bekend dat de Franse soldaten zich eind volgend jaar terugtrekken, een jaar eerder dan de bedoeling was. Een week eerder waren vier Franse soldaten doodgeschoten door een Talibaan-strijder die in het Afghaanse leger was geïnfiltreerd.

De Amerikaanse minister van Defensie, Leon Panetta kondigde namens president Barack Obama deze week aan dat ook de meeste Amerikaanse militairen al in 2013 Afghanistan zullen verlaten en niet, zoals eerder was gezegd, in 2014. De ministers van Defensie van de NAVO-bondgenoten die gisteren en vandaag in Brussel bijeen waren – Kosovo stond op de agenda – hebben dus wat te bespreken met elkaar. Te meer daar Sarkozy meent dat andere NAVO-lidstaten het Franse voorbeeld moeten volgen.

Secretaris-generaal Anders Fogh Rasmussen van de NAVO voelde zich geroepen om gisteren te onderstrepen dat de internationale troepenmacht van ISAF, waarvoor de Amerikanen verreweg de meeste troepen leveren, toch zonodig tot eind 2014 zal blijven strijden in Afghanistan.

Wat nu resteert is verwarring over de vraag wat retoriek is en wat strategie. De Talibaan, mogelijk onderhandelingspartner van de Amerikanen, zullen in elk geval met belangstelling hebben kennisgenomen van plannen van hun westerse vijanden om troepen eerder terug te trekken. Een mededeling die bovendien komt kort nadat een NAVO-rapport was uitgelekt waaruit bleek dat steeds meer Afghaanse veiligheidstroepen in buurland Pakistan samenwerken met de Talibaan. Wat nog eens de cruciale rol onderstreept die Pakistan speelt bij de oplossing of juist de escalatie van het conflict.

De twijfel of de inspanningen van de internationale gemeenschap, in een oorlog die zich al tien jaar voortsleept, uiteindelijk tot het gewenste resultaat leiden, neemt zo alleen maar toe. De hoop is gevestigd op het almaar groeiende Afghaanse leger, dat grotendeels gefinancierd wordt door de VS en andere NAVO-lidstaten. De vraag die straks komt is of de westerse schuldencrisis ook die uitgaven niet discutabel zullen maken.

Snellere terugtrekking van militairen maakt de herverkiezingen van Obama en Sarkozy kansrijker. Maar of ook Afghanistan en de veiligheid elders daarmee gediend zijn, is maar de vraag.