Jammer, mediastilte in caravan van Dolle Dries

Zodra het kwik daalt stijgt de belangstelling voor Dries van Wijhe. Maar good old Dolle Dries, 66 jaar intussen, weert alle mediaverzoeken af. De voormalige schaatser/wielrenner vindt dat zijn tijd geweest is. De huidige generatie moet het woord krijgen, niet die ‘oude man’ uit de Gelderse polder Oosterwolde. Dries is in ruste. Dat wil hij vooral zo houden.

Iedereen is welkom in zijn krap bemeten salonwagen te midden van de weilanden. En echtgenote Hilda serveert met plezier een kopje koffie. Maar interviewen? Geen sprake van. Zelfs Ander Tijden Sport stuitte op een onwrikbaar ‘nee’ bij de man die zowel als wielrenner, marathonschaatser (kunst- en natuurijs) en skeeleraar Nederlands kampioen werd. Dries was uniek. In vele opzichten. Schaatsen doet hij alleen voor zijn plezier. Evenals wielrennen, al mag dat gezien de snelheden niet letterlijk worden genomen – Dries mag graag in z’n eentje rustig een rondje fietsen.

Op de bank naast de kachel zit een man aan wie zijn leeftijd niet is af te lezen. Dolle Dries is kaal geworden, met hier en daar een rimpeltje, maar verder heeft hij nog een tanig lichaam. En Dries is nog niet vergeten, want uit het gehele land vallen oude bekenden uit de schaats- en wielerwereld bij hem binnen. Nu de temperatuur daalt willen velen de ijsverwachtingen van de natuurmens horen. De grappen rollen dan door de stacaravan en de lachsalvo’s zijn tot ver over de weilanden te horen. Verder reiken zijn woorden niet.

Dan maar de oude doos.

Dries zou ooit als renner in winnende positie, na een lekke band, een oude damesfiets hebben gegrepen en daarmee de koers hebben afgemaakt. Waar? Mogelijk. Dries mocht graag overdrijven. Als hem er naar werd gevraagd, zei hij dat er ook een baby in een kinderzitje achterop had gezeten.

Zeker is dat hij ooit werd gesponsord door de Zwolse sexclub Pretty City. Helaas voor Dries was het avontuur van korte duur. Nadat hij zijn gelovige ouders had wijsgemaakt dat het om ‘een shagclub’ ging, kon hij de lacherige verhalen niet langer ontkennen. Om zijn ouders te plezieren leverde hij zijn weekcontract van 250 gulden en gratis massage in.

Een niet al te snuggere plaatsgenoot met de bijnaam Kojak – vanwege zijn kale hoofd – zou Dries tijdens een schaatswedstrijd over 100 kilometer in Eernewoude van eten voorzien. In de eerste vijf ronden hield de man steeds tevergeefs de boterhammen omhoog. Toen Dries halverwege honger kreeg en om eten vroeg, kreeg hij te horen: ‘Je wilde ze toch niet, dus heb ik ze maar opgegeten’.

Dolle Dries en de anekdotes, een onuitputtelijke bron van vermaak.

Jammer, zo’n mediastilte.

Henk Stouwdam