De drie zwaktes van de Republikeinen

The Washington Post vraagt zich vandaag in dit verhaal af waarom de Republikeinse race tot nu toe zo tumultueus en chaotisch verloopt.

The Washington Post vraagt zich vandaag in dit verhaal af waarom de Republikeinse race tot nu toe zo tumultueus en chaotisch verloopt. Iedere week was er een nieuwe koploper.  Kijk naar de zoektocht naar de ‘Anyone But Romney’ op dit fascinerende kaartje van The National Post.
Chaotisch was het tot nu toe zeker. Topfavorieten begingen de vreemdste blunders, iedere underdog kon zomaar een debat winnen en doorstomen naar de leiding in de polls. Volgens The Washington Post ligt het aan het electoraat: veel woede over Obama onder conservatief ingesteld Amerika, maar ook veel onvrede over wat de Republikeinen te bieden hebben.

For now, they are angry and anxious and uncertain, sick of a bunch of elites in Washington who can’t fix their lives and suspicious of all promises, and their 2.6 million votes reflect the deep cracks in a party of people who can’t seem to get along.

Daar zit wat in. Laat ik er een paar ideeën aan toevoegen. Dit zijn de drie belangrijkste problemen van de Republikeinen.

1. De kandidaten zijn niet aansprekend genoeg

Er is geen duidelijke leider, iemand die boven de markt uitstijgt en een einde kan maken aan de eindeloze speculatie wie de kandidata moet worden. Als een onaantrekkelijke bruid zit Mitt Romney klaar om uitgehuwelijkt te worden aan de Republikeinse kiezer, (de metafoor is van Stephen Colbert), maar de vonk wil maar niet overspringen. Zijn speeches ogen mechanisch, de teksten klinken ingestudeerd, hij is niet in staat een menigte te verleiden.
Rick Santorum en Ron Paul ontbreekt het aan een basis die verder gaat dan hun trouwe achterban, van tussen de 10 en 15 procent van het electoraat. Newt Gingrich is te polariserend, en lijkt te veel op een politieke insider voor de meeste Republikeinen.

2. De onderwerpen zijn niet goed gekozen

Economie wordt door kiezers opnieuw veruit het belangrijkste onderwerp gevonden. Maar kijk naar de televisiedebatten en volg de kandidaten op campagne, en je krijgt een heel andere indruk. Newt Gingrichhad het in Florida over het koloniseren van de maan en een hervorming van het Hooggerechtshof.  Rick Santorum heeft een niche gevonden met value voters en beperkt zich tot religieuze thema’s. Ron Paul snijdt het onderwerp alleen aan als het zijn echte punt, inperken van de staatsbemoeienis in levens van burgers, ondersteunt.
Blijft over Mitt Romney, die zijn campagne alleen om de economie heft gebouwd. Maar één kandidaat creëert geen debat, en vaag blijft dus wat het verschil met de anderen is.

3. De schaduwcampagnes van de super-PAC’s saboteren de voorverkiezingen

De toon van de campagne wordt deze keer niet gezet door de kandidaten. Het zijn de oppermachtige super-PAC’s die, officieel zonder overleg, de thema’s van de campagne bepalen. De Super-PAC die Gingrich steunt, Winning Our Future, belastert Romney met een budget dat de officiële campagne van Gingrich ver overstijgt. Romney’s super-Pac heet Restore Our Future en is ook rijker dan de kandidaat zelf.

Super-PAC’s blinken uit in het betere sloopwerk. Dit is Restore Our Future over Newt Gingrich:

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=q9Ixx8sFZh4

En dit zegt Winning Our Future, van Gingrich, over Romney:

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=dRz7LrQfIK4

In deze sfeer is het heel moeilijk voor een kandidaat om de ‘consensus-kandidaat’ te worden, zoals John McCain al snel werd in 2008, en George W. Bush in 2000. Een uitstekende kandidaat had een voorverkiezing naar zich toe kunnen trekken, maar zelfs Mitt Romney lukt het niet de twijfels weg te nemen. Ook nu hij Florida gewonnen heeft, blijft dit zijn zwakke plek: de kiezer zal hem inmiddellijk ruilen voor een beter alternatief.

 

    • Guus Valk