theater

Breaking the News, Orkater Regie: Gijs de Lange, spel: Martijn Fischer, Meral Polat, Sophie van Winden, Beau Schneider, Britte Lagcher, Sallie Harmsen, Geert Lageveen en Leopold Witte, muziek: Susies Haarlok: Harald Austbø, Tjalling Schrik, Wessel Schrik, Arthur Wagenaar, vormgeving: Edwin Kolpa, kostuums: Arien de Vries, Kap en grime: Nienke Algra, lichtontwerp: Stefan Dijkman Ben van Duin

De baai van Nice

De Britse toneelschrijver David Hare wijdde een toneelstuk (1986) aan het schilderij De baai van Nice,dat ergens in de jaren vijftig opduikt in de Hermitage Sint-Petersburg. Is het een Matisse of niet? Oud-leerling en Matisse-kenner Valentina moet uitkomst bieden. Regisseur Joeri Vos kiest voor een krachtige, soms groteske speelstijl. Leny Breederveld laat in haar fraaie, suggestieve spel blijken dat Valentina weinig op heeft met de meeste kunst. Ooit had ze zelf artistieke ambities, maar teleurstelling heeft haar bitter gemaakt. Breederveld toont met haar krachtige mimiek Valentina’s dedain met verve. Haar dochter Sophia (Lotte Dunselman) vergezelt haar, wat voor een nieuwe dimensie zorgt: moeder en dochter raken verwikkeld in een verstikkend conflict over moeilijke levenskeuzes.

Inl. toneelschuur.nl

Breaking the news

Breaking the news is een muzikale mediasatire, Leopold Witte en Geert Lageveen van Orkater spraken voor hun nieuwe voorstelling met journalisten, tv-makers, politici en spindoctors. De zeer geestige en in hoog tempo gespeelde voorstelling – passend bij de opgefokte sfeer van het tv-bedrijf – zit vol kleine details waaruit blijkt dat er gedegen studie is gemaakt van het gedrag, de tics en het taalgebruik van hedendaagse televisiemakers, hun slachtoffers de politici, en de pr-deskundigen om hen heen. Maar het is moeilijk om satire te bedrijven over dit onderwerp, omdat de televisiewereld van zichzelf al zo clownesk is. Daarom is Breaking the News niet in alle opzichten geslaagd.

Inl. orkater.nl

One Jan Show

Zo’n cabaretier ziet men zelden: een buikige heer met belcantogeluid en een ferm toucher op de piano, soms gelardeerd met klassieke tierelantijntjes, die zinnige en onzinnige liedjes zingt en praatjes houdt met een bedaarde, ietwat geaffecteerde toon. Jan van Maanen, die in 2010 het Amsterdams Kleinkunstfestival won, doet dat allemaal in zijn eerste soloprogramma. Vaak gebruikt Van Maanen klassieke cabaretvormen om met een verrassende blik naar het heden te kijken. Zo bewerkte hij het Wim Kan-liedje Er leven haast geen mensen meer tot een ode aan de al bijna vergeten cabaretiers van vroeger. Dat Van Maanens buitenissige talent tot meer zal leiden, staat vast.

Inl. onejanshow.nl

Op komst: De week van de belofte, Ilay den Boer

De jonge Nederlands-Israëlische theatermaker Ilay den Boer (25) maakte vier veelgeprezen voorstellingen rond het thema identiteit, waarin hij zijn Joodse afkomst onderzoekt. In elke voorstelling staat een familielid centraal: opa, oma, moeder, vader; en in de komende twee voorstellingen zijn broer en Den Boer zelf. Vooral Dit is mijn vader, dat hij samen met zijn vader speelt, was een hit. „Een mooie botsing tussen de boze, gekwetste zoon en de flierefluitende vader met zijn gemoedelijke terrasidealen”, schreef deze krant. Den Boer kreeg voor Dit is mijn vader de BNG Nieuwe Theatermakersprijs. In De week van de belofte in Frascati zijn naast zijn voorstellingen, internationale stukken met vergelijkbare thema’s te zien, plus films, workshops en debatten.

Vanaf 8/2. Inl. theaterfrascati.nl