Strakke blokkendozen

Michael Jacklin: The Hang series

T/m 11 febr in Slewe Gallery, Kerkstraat 105A, Amsterdam.

Dunne stalen ribben vormen rechthoeken – langgerekte, in elkaar hakende dozen. Het staal is gemoffeld en zwart gespoten. Zwarte vierkanten grijpen in elkaar. De wandsculpturen zijn net kastjes of rekken om post op te leggen. Het doet denken aan meubilair uit de jaren vijftig. Maar ook aan kubisme, door het spel van lijnen en vlakken. De strengheid van de Stijl. De reeks kunstwerken is verdeeld over witte galeriewanden: The Hang series van Michael Jacklin (1956).

Desondanks ontroeren de objecten. Vreemd, want Jacklins werk is zo abstract en hermetisch, dat je je afvraagt waar die ontroering vandaan komt. Misschien omdat er ook vrolijkheid schuilt in de zwevende constructies, zelfs ondeugendheid. In galerie Slewe zien we een strak afgebakend lijnenspel, dat naar voren komt en weer wijkt, als het notenschrift van een modern muziekstuk. Lijntekeningen nemen je bij de hand en voeren je door de ruimte, dwingen je om stil te staan en goed te kijken, vanuit alle hoeken. De Hang-serie hangt niet voor niets op ooghoogte: je kunt er van heel dichtbij omheen cirkelen. Door steeds een andere richting te kiezen, wordt zichtbaar hoe ingenieus de sculpturen in elkaar steken.

Michael Jacklin bezocht in de jaren tachtig de Haarlemse kunstopleiding Ateliers ’63. Die achtergrond is in zijn werk terug te zien. Het is formeel, kunst om de kunst, net als het werk van veel van zijn generatiegenoten die er studeerden. Jacklin werkt gestaag aan een oeuvre van grotere en kleinere sculpturen. Soms van hout maar meestal met staal of ander metaal.

Al lijkt het werk op het eerste gezicht ondoordringbaar, al snel blijkt dat je voor de Hang-series weinig moeite hoeft te doen. De objecten zijn licht, je wilt er onmiddellijk aan zitten en ermee spelen: het zijn tenslotte in elkaar geschoven blokkendozen. Vaak hangen de rechthoeken met één vlak aan de muur. Daar heeft de kunstenaar staketsels in geschoven, en het geheel wordt in evenwicht gehouden door de zwaartekracht. Maar Jacklin wil niet dat de toeschouwer met de objecten speelt, ze uit elkaar haalt en verschuift, ze anders in elkaar zet. Om die spielerei te voorkomen heeft hij ze zorgvuldig aan elkaar gelast, als je goed kijkt zie de contactpunten.

    • Ine Poppe