Schaamteloos idealistisch

Le Havre.

Regie: Aki Kaurismäki. Met: André Wilms, Kati Outinen, Blondin Miguel, Jean-Pierre Daroussin. ****

In Le Havre, van regisseur Aki Kaurismäki, ontfermt schoenenpoetser Marcel Marx zich in de Franse havenstad over een Afrikaans asielzoekertje dat naar zijn moeder in Londen wil. Met hulp van zijn buurtgenoten zorgt hij ervoor dat dit plan ook wordt uitgevoerd, waarbij Marx ondertussen ook nog te maken krijgt met zorgen om zijn zieke vrouw (gespeeld door vaste Kaurismäki-actrice Kati Outinen), een racistische buurman en een achterdochtige politie-inspecteur.

Le Havre, de Finse inzending voor de Oscarcategorie beste buitenlandse film, is schaamteloos idealistisch en voor Kaurismäki’s doen optimistisch. De film gaat over mededogen en medemenselijkheid en onmodieuze idealen als broederschap, die door Kaurismäki tegenover journaalbeelden van de ontruiming van een vluchtelingenkamp nabij Calais worden geplaatst. De film heeft zijn kenmerkende droge humor en een onderkoelde acteerstijl en wordt zoals altijd bevolkt door rokende kroegtijgers, begripvolle vrouwen en een tikje ontheemde bohémiens.

Het knappe van Le Havre is dat Kaurismäki er alles in heeft gestopt waar hij van houdt en dat het toch een coherente film is geworden. Fans van zijn werk zullen hun hart ophalen aan de geluidsband waarop veel prachtige, ietwat onhippe muziek is te horen, zoals oude tango’s, krakende blues, wat chansons en symfonische muziek. De cinematografie van Kaurismäki’s vaste cameraman Timo Salminen is prachtig. De wat afgebladderde exterieurs mogen dan grijs en grauw zijn, binnen in de pastelkleurige cafés is het behaaglijk. De bedreigende buitenwereld wordt hier voor even buitengesloten, net zoals Kaurismäki de realiteit tijdelijk laat voor wat zij is in Le Havre.