Misschien ben ik te aardig om te onderhandelen

Naam: Ronald Boer (30)

Opleiding: Landschapsarchitectuur aan Hogeschool Larenstein in Arnhem en een master Art/Space/Nature aan de universiteit van Edinburgh

Oude functie: Souschef in restaurant Proef in Amsterdam. Salaris: 20 euro per uur (bruto) voor 20-24 uur in de week (als zzp’er)

Nieuwe functie: Kok in café Two for Joy in Amsterdam. Salaris: 9 euro per uur (bruto) voor 20 -24 uur in de week (in loondienst)

Voor

Wat is je achtergrond?

„Ik ben kunstenaar en run samen met drie anderen Studio Placemakers, een ontwerp- en adviesbureau om buurtinitiatieven te stimuleren. Met het doel gezamenlijk een plek te maken. Omdat ik daar nog niet genoeg geld mee verdien en koken ook mijn passie is, werk ik een paar dagen per week in de keuken. Zo werkte ik hiervoor als zzp’er bij restaurant Proef.”

Waarom ben je daar weggegaan?

„Omdat alle werknemers verplicht werden op contractbasis te werken. Ik zou meer uren moeten maken om hetzelfde te verdienen. Bovendien had ik door de avonddiensten het gevoel te weinig aandacht te hebben voor mijn kunst en Placemakers. Nadat ik gestopt ben bij Proef, heb ik een aantal exposities gehad van eigen werk en kregen we bij Placemakers ons eerste project. Het ging heel goed eigenlijk, maar in deze opbouwfase van mijn carrière kom ik toch nog structureel geld tekort en wilde ik weer een betaalde baan.”

Waar vond je die?

„Ik dronk vaak koffie bij café Two for Joy. Toen ik daar een keer de keuken zag, begon het weer te kriebelen. Ik zei tegen de baas dat ik graag bij hen zou willen werken. Hij was onder de indruk van mijn ervaring en kon nog wel iemand gebruiken in de keuken. Ik moest helaas wel weer in loondienst, maar ik vond het een voordeel dat ik alleen ’s ochtends zou werken en daardoor meer energie zou overhouden voor mijn artistieke werk. We maakten een afspraak om te praten over het salaris. Hij zei er meteen bij dat hij me niet het salaris zou kunnen bieden dat ik eigenlijk verdien.”

Hoe heb je je voorbereid op dat gesprek?

„Ik heb overlegd met mijn vriend. Die vond dat ik hetzelfde moest vragen als wat ik bij Proef verdiende. Ik nam me voor hoog in te zetten, maar was wel een beetje zenuwachtig.”

Na

En, hoe ging de onderhandeling?

„Ik vertelde wat ik verdiende bij mijn vorige werkgever. En dat ik begreep dat ze me misschien niet zo veel konden bieden, maar dat ik ook niet voor het minimumloon wilde werken.”

Hoe reageerde hij?

„Hij zei het te begrijpen, maar omdat ze net in een tweede café hadden geïnvesteerd, konden ze me niet meer bieden dan het minimumloon van 9 euro per uur. Wel spraken we af om in april te kijken of ik dan meer kan gaan verdienen.”

Ging je daarmee akkoord?

„Ja, want ik wilde er graag werken. Ze maken zulke lekkere dingen en ik vind het fijn om vroeg op te staan. Dan kan ik ’s middags aan mijn kunsten werken. Maar ik heb wel gevraagd die deal schriftelijk vast te leggen. Later zeiden ze nog dat ze het leuk vinden als ik zelf nieuwe dingen bedenk in de keuken. Ik zei dat ik dat graag doe, maar nog niet voluit ga omdat ik eerst mijn extra uurloon wil afwachten.” Lachend: „Natuurlijk zal ik wel voluit gaan, maar het is denk ik toch goed dat ik mijn grenzen even aangaf.”

Ben je een goede onderhandelaar?

„Misschien ben ik wel te aardig en heb ik te veel begrip voor de kant van de werkgever. Maar ik kan het wel. Bijvoorbeeld toen ik voor een vertaalbureau werkte en vond dat ik te weinig verdiende voor het werk dat ik deed. Het was namelijk het gruwelijkste werk dat ik ooit gedaan heb; zo moest ik filmpjes kijken van onthoofdingen. Ik zei: ‘Als ik niet meer betaald krijg, loop ik nu weg.’ Toen hebben ze me gegeven wat ik wilde.”

Meedoen aan deze rubriek? Meld je aan via werk@nrc.nl

    • Adinda Akkermans