Kinderen en een parttime baan

Sylvia (25), interim-jurist.

„Veel van mijn oud-studiegenoten vinden het vreemd dat ik niet de advocatuur in ben gegaan. Vooral omdat ik met hoge cijfers ben afgestudeerd. Ze begrijpen niet dat ik gewoon een gezinsleven ambieer. Dat ik mezelf wil kunnen redden, maar dat mijn baan niet ten koste mag gaan van mijn sociale leven.

„Ik zit echt niet te wachten op een werkweek van zeventig uur, waarin ik elke dag pas laat thuis ben en waarin ik ook nog een extra opleiding van drie jaar moet volgen. Ik had geen zin om na mijn rechtenstudie opnieuw te gaan studeren om de advocatuur in te kunnen. Eer je klaar bent met die opleiding, nader je de dertig en kun je niet meer zeggen: ik ben zwanger, dus ik wil parttime werken. Dat kan gewoon niet met dat werk.

„Er wordt zoveel van mensen verwacht. Je moet een sociaal leven hebben, je moet jong kinderen krijgen. En ik maak graag muziek, ik heb een hond. En dan moet je ook nog werken. Ik merk dat mijn privéleven er nu al bij inschiet.

Maar ik wil wel blijven werken, ook als ik kinderen heb, want ik heb niet voor niks gestudeerd. Werken is goed voor mijn persoonlijke ontwikkeling. Een aantal van mijn vriendinnen denkt er hetzelfde over, net als mijn zusjes. Ik ben niet tegen de traditionele verhoudingen. Als ik moeder ben, wil ik zelf voor mijn kinderen zorgen. Ik wil ze niet in de opvang stoppen en ik wil ook geen partner die thuisblijft als een soort huisman. Ik ben bang dat ik anders te veel mis, dat ik later spijt krijg dat ik alleen maar aan werk heb gedacht.

„Laatst zei iemand tegen me dat ik niet had mogen studeren, omdat dat zonde is van het overheidsgeld. Ik was not amused, natuurlijk, maar in het begin raakten negatieve reacties me meer dan nu. Ik heb lang een soort missiedrang gevoeld en zat mezelf de hele tijd te verdedigen. Dat doe ik niet meer. Mensen denken al snel dat je lui bent als je zegt dat prioriteit niet alleen bij je werk ligt. Ik werk hard en vind het belangrijk dat mijn werk inhoudelijk goed is. Ik ben gaan studeren zodat ik een leuke baan zou kunnen krijgen die ik parttime kan doen en waarmee ik dan toch nog genoeg verdien om mezelf te kunnen onderhouden.

Gelukkig krijg ik ook vaak gelijk. In mijn vorige baan zeiden vrouwelijke collega’s dat ze er hetzelfde over dachten als ik, maar dat ze niet minder konden gaan werken omdat ze het geld niet kunnen missen. Nou, dan ga ik nog liever wat goedkoper wonen. Ik denk dat veel vrouwen er hetzelfde over denken als ik, maar het niet durven zeggen. Ik heb twee vriendinnen die zelfs nu al parttime werken, ook al hebben ze nog geen kinderen. Eentje heeft twee studies cum laude afgerond en werkt nu drie dagen per week in het middelbaar onderwijs. Nee, dat vind ik niet raar, ik ben er jaloers op! Helaas wil mijn opdrachtgever dat ik minstens 36 uur werk. Maar ik ga ervan uit dat het in de toekomst wel mogelijk is om minder uren te werken.

„Ik heb het idee dat toegeven dat je niet ambitieus bent, steeds minder een taboe wordt. Vorige generaties waren natuurlijk bezig met de emancipatie, maar het is misschien juist wel daardoor dat vrouwen van nu durven uit te komen voor wat ze echt willen. Het liefst zou ik nu al kinderen krijgen, maar ik wil eerst wat meer zekerheid. Een vast contract. Daarom wil ik ook niet met mijn achternaam in de krant.”

    • Anne Dohmen