‘Ik viel meteen voor Audrey Hepburn’

Chloë Moretz (14) speelt in Martin Scorseses Hugo de rol van Isabelle. Haar inspiratie is Breakfast at Tiffany’s (1961).

„Als je al mijn films op een rijtje zet, zou je gaan denken dat ik alleen maar duistere of gewelddadige kinderen speel. Sommige mensen waren geschokt door Hit-Girl, een elfjarig meisje dat in de film Kick-Ass gangsters afslacht met messen en zwaarden. Ik vind dat helemaal niet zo schokkend, het is zo duidelijk een kwestie van nepbloed en videogamegeweld. Mijn rol in Texas Killing Fields was zwaarder, en vooral mijn rol van twaalfjarige vampier in Let Me In. Maar dat zijn geen personages met wie ik me persoonlijk gemakkelijk identificeer. Dan nog eerder met Isabelle, de rol die ik nu speel in Hugo. Dat is een nieuwsgierig meisje met veel fantasie dat de wereld probeert te begrijpen door boeken te lezen. Dat is minder opwindend dan mensen in stukken hakken en hun bloed opzuigen, maar ik vind het wel gemakkelijker om me in zo iemand te verplaatsen.

„De film die mij het meest heeft geïnspireerd om te gaan acteren is Breakfast at Tiffany’s. Mijn broers en ik groeiden op met films, we deden voor de televisie soms acteurs na. Breakfast at Tiffany’s zag ik toen ik nog maar vijf of zes jaar was en later nog een paar keer, want mijn moeder was nogal geobsedeerd door Audrey Hepburn. Het gaat over een heel oppervlakkig meisje in New York dat bevriend raakt met een serieuze schrijver. Eigenlijk was ik veel te jong om het concept van de film helemaal te begrijpen, maar ik viel net als mijn moeder als een blok voor Hepburn.

„Audrey Hepburn heeft zo’n ongewone kwaliteit. Ze loopt het beeld in en opeens lijkt de hele kamer op te lichten. Je gaat vanzelf glimlachen als je alleen al dat kleine, mooie gezicht van haar ziet. Ze maakte me als klein meisje gelukkig en bracht me naar een plek in mijn hoofd waar ik echt geloofde dat ik bij haar was, in die tijd en op die plaats in New York. Ik dacht: dat wil ik ook kunnen. Dat mensen zo naar me kijken en glimlachen. Dat ze wegdromen en zich voorstellen dat ze ergens anders zijn.”