Alleen Pacino is leuk in Jack and Jill

Jack and Jill. Regie: Dennis Dugan. Met: Adam Sandler, Katie Holmes, Al Pacino. In: 61 bioscopen. *

Wie hoopt dat het zien van twee Adam Sandlers in één film dubbel zo leuk is, komt bedrogen uit bij Jack and Jill. Hierin speelt Sandler zowel Jack als Jill, de helften van een tweeling. Hoewel Jack daar anders over denkt, lijken hij en Jill in bijna alles op elkaar, familie blijft tenslotte familie. Beiden brullen bijvoorbeeld de hele tijd en dragen opzichtige kleding.

Waar bij Jill, ondanks de zorgvuldig aangebrachte lagen make-up, een pruik en twee meloenen, Sandlers knokige knieën steeds zichtbaar blijven. Wat ooit een tot nadenken stemmend spel was met de vanzelfsprekendheid van sekserollen, is hier verworden tot een eindeloze aaneenschakeling van goedkope grappen.

Zo laat Jill een zweetplek in de vorm van haar lichaam na in bed en schiet ze pulkjes uit haar neus de woonkamer in.

Ook is er de bij dit soort komedies verplichte luidruchtige scène op de wc, na het nuttigen van een Mexicaanse maaltijd waarbij allerlei stereotypen over Mexicanen uit de kast worden getrokken. Voor een film die verklaart dat alleen joden grappen over joden mogen maken, is dit openlijke racisme behoorlijk stuitend.

Misschien nog wel het meest opmerkelijk aan Jack and Jill is het optreden van Al Pacino. Hij neemt zijn eigen imago op de hak en speelt een gastrolletje als verwaand acteur die verliefd wordt op Jill omdat ze beiden nu eenmaal uit de Bronx komen.

Dat hij toch voor de (zeer relatief gezien) beste grappen zorgt, zegt wel iets over het bedroevende niveau van dit Sandler-vehikel. De leukste grap zit overigens ook in de trailer, dus het is verstandiger deze gratis online te kijken dan geld uit te geven aan een bioscoopkaartje.

    • André Waardenburg