Ook links geeft het land terug aan Nederlanders

De stemmingswisselingen in het Nederlandse publieke debat verlopen zo snel en scherp dat een dramaserie als Lijn 32 (KRO/NCRV) al bijna historisch aanvoelt. Natuurlijk zijn er nog steeds misverstanden met moslims en zit er nog wel eens een vertegenwoordiger van een motorclub aan tafel bij Pauw & Witteman (VARA). Maar het permanente mediabombardement van vermeend straatterrorisme, toenemende criminaliteit en keihard aanpakken lijkt ineens plaats te maken voor een ander soort populisme.

Als Teun van de Keuken aan het begin van De slag om Nederland (VPRO) stelt dat dit programma Nederland wil teruggeven aan de Nederlanders, dan bedoelt hij dat nauwelijks ironisch. De uitspraak van de premier van het gedoogkabinet kun je namelijk ook van toepassing verklaren op de woede tegen bureaucraten, bestuurders, managers en zakkenvullers bij bedrijven en banken. Zij zijn de nieuwe zondebokken van het plotseling dominante linkse populisme.

De retoriek wordt niet geschuwd in montage en structuur van De slag om Nederland , waarvan de eerste twee afleveringen al tot Kamervragen leidden. Waarom bouwt het Actus College voor 100 miljoen aan nieuwe scholen in Heerlen, terwijl ze dat geld ook in het onderwijs zouden kunnen steken? En zal Elisabeth Post, VVD-gedeputeerde van de provincie Noord-Holland wel of niet in de Gouden Volvo stappen om boze buurtbewoners in Zwaagdijk-West te woord te staan? Nee dus, want die interesseren haar echt niet.

De brutale onderzoeksjournalistiek van Keuringsdienst van waarde (RVU/NTR) en De slag om Brussel (VPRO) wordt gecombineerd met het activisme van Landroof (VPRO). Open deuren worden niet geschuwd en politici van de SP lijken natuurlijke gesprekspartners.

Ook het kwajongensconsumentenprogramma Rambam (VARA) maakt zich kwaad, zij het op een iets ironischer toon. Er zit nogal wat nat vuurwerk tussen de beoogde zevenklappers en in de uitzending van gisteren werd de lont zelfs gedeeltelijk vrijwillig verwijderd. Na protesten van uitvaartconcerns Dela, Monuta en Yarden over stiekem opgenomen verkoopgesprekjes rond een niet bestaand lijk, werd dit onderdeel ernstig teruggesneden.

Minstens zo aardig was de ontdekking dat nabestaanden ook zelf zaken kunnen doen met crematoria en kistenmakers. Niemand verbiedt je om zelf een busje te huren voor vervoer naar de oven.