Mysterieuze Lana Del Rey blijkt doorsnee

Cd: Lana Del Rey Born To Die. **

Een paar briljante liedjes, enkele redelijke popnummers en een aantal missers – dat is de opbrengst van Born To Die, het debuut van de Amerikaanse Lana Del Rey. De aanloop naar deze cd was zo opwindend dat een teleurstelling bijna niet kon uitblijven: Del Rey’s single Video Games, die afgelopen najaar verscheen, was een instant klassieker – dankzij de lome dreiging, haar Lolita-zang en de sfeer van vervallen glamour.

Lana Del Rey was binnen enkele maanden een bekende naam, dankzij dat ene liedje. Nu is daar de volledige cd, Born To Die. Wat voegt deze toe?

Bij het opnemen werd niets aan het toeval overgelaten: de producer, Emile Haynie, werkte eerder met Eminem, de songschrijvers schreven hits als Heaven Is A Place On Earth, van Belinda Carlisle. Het effect is duidelijk: Del Rey is niet langer de duistere diva, maar een opgesmukte popzangeres. De trage verleiding van Video Games komt nog terug in uitschieters Blue Jeans en Million Dollar Man, maar de meeste andere nummers bieden een potpourri van geoliede popmelodieën met voorspelbare refreinen, her en der wat hiphopeffecten (herhaalde samples) en synthetische bombast die eerder doet denken aan marshmallows en suikerspinnen dan aan de vervallen luister van Video Games. Tegen dat geweld is de niet al te flexibele stem van Del Rey niet bestand.

Zo blijkt: Lana Del Rey is niet de autonome sensatie die ze leek te zijn. Ze is een ‘gewone’ popzangeres met de hitaspiraties van een Katy Perry.

Het is geen punt als haar zogenaamd zelfgemaakte debuutclip in werkelijkheid een slimme marketingtruc blijkt, of dat ze voor imago en muzikale stijl werd bijgestuurd door een team van deskundigen. Wel erg is de ontdekking dat de betekenis van Lana’s liedjes anders is dan Video Games deed geloven. De sfeer van verdoving, voortkomend uit haar vertraagde stem en de gedempte muziek, leek op een existentiële roes: een vlucht uit een vervallen leven. Dat sprak aan.

Op de cd Born To Die wordt de zelfkant nog bediend met teksten over ‘let’s get high’, ‘bad boys’ en gedoemde liefde. Maar in nummers als Radio en National Anthem wordt ook gezongen over roem, geld en feestjes in ‘the Hamptons’. Zo ontstaat een ander accent. Strijkers en galmende pianoakkoorden laten horen dat Del Rey haar verdoving voortaan zoekt in faam en weelde.

Een beetje bedrogen, dat voel je je na deze vijftien liedjes.