LGBT

Een Marokkaans-Nederlandse twittervriend – homo, wonend in Londen – twitterde vorige week: ‘Van de tien Marokkaans-Nederlandse LGBT die ik ken, woont er nog maar één in Nederland en die denkt er over om naar Spanje te verhuizen.’

LGBT: Lesbian, Gay, Bisexual, Transgender.

Ze verlieten Nederland omdat ze alleen in het buitenland voluit voor hun geaardheid durven uitkomen. Daar zijn ze ver weg van familie, ver weg van een gemeenschap die in meerderheid homoseksualiteit nog steeds beschouwt als ontaard gedrag.

Gisteren hield SMN (Samenwerkingsverband Marokkaanse Nederlanders) een slotconferentie over een driejarig project dat als doel had om homoseksualiteit bespreekbaar te maken binnen de Marokkaanse gemeenschap.

Op de conferentie cijfers te over die bewijzen dat homoacceptatie binnen deze gemeenschap nog ver van absoluut is. Maar het zijn de verhalen die meer pijn doen. Habib el Kadouri van SMN: „Tijdens een van onze projectbijeenkomsten sprak een homoseksuele jongen over een imam die in de moskee hel en verdoemenis uitsprak over homo’s. De jongen brak toen hij die herinnering ophaalde.” Nadia Ezzeroili, die voor SMN de bijeenkomsten optekende: „Toen een jongen werd gevraagd wat hij van homoseksualiteit vindt, antwoordde hij heel stellig: „Het is een ziekte!”, en kreeg veel bijval van andere mensen.”

Drie jonge Marokkaanse homo’s – twee jongens, één meisje – gingen daarna onderling en met het publiek in debat over hun geaardheid. Said el Khatouti, acteur, speelde in voorstellingen die het debat over homoseksualiteit onder allochtone jongeren moeten losmaken. Ikram Daraaoui zei er geen probleem mee te hebben dat ze wordt beschouwd als „het lesbische Marokkaanse meisje” zolang acceptatie binnen haar gemeenschap nog een probleem is. Mohammed Chaibi zei pas voor zijn geaardheid te zijn uitgekomen toen hij baan, huis en auto had – wie durfde hem dan nog te vertellen dat hij minder is dan een ander?

Het drietal werd herhaaldelijk verteld hoe moedig het was om zo openlijk uit te komen voor hun geaardheid.

Hun moed is zeker prijzenswaardig. Maar ik moest denken aan de negen kennissen van mijn Londense twittervriend. Die durven alleen openlijk homoseksueel te zijn in een ander land dan Nederland. Niet uit een gebrek aan moed, maar uit angst.

Psycholoog Michael van Bönninghausen trok de groep breder dan de Marokkaanse en sprak van ongeveer 10.000 jongeren (16-25 jaar) met een islamitische achtergrond in Nederland die homoseksueel zijn. Onder hen komen veel depressies voor, drank- en drugsgebruik zijn excessief.

Ikram Daraaoui zei nog iets opmerkelijks: „Ik, geboren en opgegroeid in Marokko, worstel minder met mijn geaardheid dan Marokkaans-Nederlandse homo’s die hier geboren zijn.”

Ze maakte een serene, zelfbewuste indruk. Haar identiteit leek op een steviger fundament gebouwd dan bij de doorsnee-Marokkaanse Nederlander. Maar toen vertelde ze haar levensgeschiedenis. Nadat zij uit de kast kwam, moest ze uit Marokko vluchten voor haar vader. Ze kwam terecht in Frankrijk. Maar dat land moest ze ook weer ontvluchten toen ze haar broer achter zich aan kreeg. Ze belandde in Nederland. Alleen hier, ver weg van familie, durfde ze zonder angst en schaamte te zijn wie ze is.