Brute oorlogsverhalen, maar abstract en eentonig

Theater

Ro Theater: Kust

T/m 25 feb. rotheater.nl **

De vader van Wilfried is dood en Wilfried wil hem begraven in het land waar hij oorspronkelijk vandaan komt. Maar in dat land woedt oorlog en in vaders geboortedorp is geen ruimte meer voor een nieuw graf. Dus begint Wilfried een zoektocht, in een decor van verkoolde bomen.

In Kust van Wajdi Mouawad, gespeeld door het Ro Theater, is deze reis niet meer dan een staketsel voor de verhalen van de figuren die langs trekken. Het zijn zonder uitzondering akelige, brute verhalen over de oorlog die levens verwoest. Ze gaan over afgehakte ledematen en verkrachtingen.

Bij de eerste keer is dat werkelijk onpasselijk makend om te horen. Maar het schokeffect staat op zichzelf. Van in essentie aangrijpende ervaringen maakt Mouawad kale, beschrijvende anekdotes, zoals elke krantenlezer ze kent. Het leed blijft abstract en wordt zelfs eentonig.

Mouawad schrijft uitleggerig en uitgesponnen. Als een vrouw met tassen vol telefoonboeken van voor de oorlog zeult, verklaart ze dat ze de namen van alle mensen wil bewaren. We mochten het eens niet begrijpen.

Niet alles is beroerd geschreven. De teksten voor de zoon en vader zijn licht relativerend. Emotionerend is hoe de vader vertelt over zijn vrouw, die stierf bij de bevalling. Het grote verschil is dat de acteur de scène speelt: we zien de bevalling, zijn wanhoop. Het leed wordt concreet.

Zelfs in deze onevenwichtige voorstelling is te zien dat Yahya Gaier (de vader) en Nasrdin Dchar (de zoon) interessante acteurs zijn. Zij zorgen voor de mooiste momenten, telkens als de zoon zijn vader op de rug neemt. Met als ontroerend detail dat Gaier, eenmaal in de armen van Dchar, hem over zijn haar aait.