Volwassen kinderen

Een vrijdagavond is blijkbaar niet meer compleet zonder zangtalent en mensen die voor de camera een Haribo-snoepje wegkauwen, dus ook deze vrijdag was er weer een nieuwe Voice-aflevering: de eerste van het nieuwe programma The Voice Kids.

Nu was ik voornamelijk thuisgebleven omdat ik een fascinatie heb voor te fanatieke ouders. Waar kinderen de kans krijgen om uit te blinken, sluipt de te fanatieke ouder rond. Zo is hij of zij te vinden langs het voetbalveld, waar dromerige jongetjes van acht een gebroken enkel toegewenst krijgen omdat ze toevallig voor de tegenpartij spelen. Of bij talentenwedstrijden, waar er na een afwijzing op hoge poten verhaal wordt gehaald bij de jury.

Op tv kan ik mijn verslaving laven aan het Amerikaanse programma Toddlers & Tiara’s, waarin ouders en hun kinderen worden gevolgd tijdens hun pogingen minibeautyverkiezingen te winnen: wedstrijden waarin wordt bepaald welke kleuter er het meeste uitziet als een wandelende cupcake. In deze serie worden uitgezakte vrouwen in joggingpak witheet als hun kleuter minder tijd op het podium krijgt, en dwingen sexy moeders hun jengelende driejarige kind om nóg eens te oefenen – de miskenning en de gedwarsboomde dromen spatten van het scherm.

Ook bij The Voice Kids hoopte ik zulke ouders tegen te komen. Toch bleek dit niet het geval: wat een sympathieke vaders en moeders allemaal! Allen benadrukten ze dat hun zoon of dochter dit helemaal zelf wilde, dat er totaal geen druk achter zat en dat het bovendien om het plezier moest gaan. Heel prettig voor de kinderen, toch jammer voor de kijker die hoopt op trillende oogspiertjes.

Het enige wat me wel aan Toddlers & Tiara’s deed denken, waren de kinderen: hoe zelfbewust ze soms al zijn. De aspirant-schoonheidskoninginnen zeggen dingen als ‘You are driving me crazy’, ‘Why can’t I just be myself’ en, over een stel netkousen die mama zo mooi vindt: ‘Yeah, but they’re not appropriate’ – aldus een kind van 5. Bij The Voice Kids praten de kinderen in precies hetzelfde zangtalentenlingo van de volwassen versie: iemand heeft ‘een rauw randje’ op haar stem, gaat winnen door ‘een eigen geluid’ en ze willen er vooral van ‘genieten’. Bij het zingen klinken er professionele ad libs en indrukwekkende vibrato’s: alleen hun lengte verraadt dat het kinderen zijn.

Terwijl het publiek smolt voor een negenjarig jongetje dat tijdens zijn optreden geroutineerd een hand bij zijn oor hield in een ‘dat kan harder!’-gebaar, dacht ik na over de volwassen kinderen van nu. Vermoedelijk hebben we met zijn allen een ideale leeftijd in ons hoofd, ergens tussen de vijftien en vijfentwintig. Dat is de tijd die het meeste oplevert, de tijd waarin we jong en fris en sexy en almachtig zijn, jaren die wij allemaal verafgoden: kinderen proberen het steeds sneller te worden, volwassenen proberen er steeds meer naar terug te gaan.

En als je er middenin zit, ben je voornamelijk bezig met onzekerheid, Euroshopperbier en de levensvraag of je je relatie kan uitmaken via sms – toch tragisch.

Lees eerdere columns van Renske de Greef via nrcnext.nl/renske