Sportief (wan)gedrag

De topsport liet ons dit weekeinde weer eens zijn januskop zien. Er was schoonheid en lelijkheid.

Voor de schoonheid moesten we naar Australië waar Djokovic en Nadal een onvergetelijke finale speelden. Hij duurde bijna zes uur en ik kon me er nauwelijks een minuut van losscheuren. Alles wat topsport zo fascinerend kan maken, zat erin: spanning, drama, perfectie, falen, bloei, neergang. Dit alles gedragen door de zekerheid dat er, wat er ook zou gebeuren, maar één overlevende kon zijn.

Voor mensen die niet van sport houden, moet het iets onbegrijpelijks hebben. Zes uur lang naar twee mannen kijken die een balletje naar elkaar meppen, hoe hou je het vol? Het lijkt wel een sportieve vorm van zenboeddhisme. Vluchten uit de wereld, je bewustzijn terugbrengen tot één ronde, witte kern waarin alle menselijke emoties samengeperst worden. Zoiets?

Zoiets. Maar nu iets anders.

In een pauze zapte ik naar teletekst. Uit een bericht bleek dat Martin Sturkenboom, de algemeen directeur ad interim van Ajax, thuis bedreigd was door een groep Ajax-fans. Hun boodschap: „Wij komen jou waarschuwen. Je moet oprotten uit de Arena. Jij weet niet welke maatregelen wij kunnen nemen tegen jou en jouw gezin.”

Sturkenboom heeft aangifte gedaan bij de politie. „Ik ben erg geschrokken, dit was pure intimidatie”, zei hij. „Op deze manier wordt het werken mij bijna onmogelijk gemaakt.” Ik was benieuwd hoe De Telegraaf en Johan Cruijff vandaag op deze ontwikkeling zouden reageren. Zij zijn immers de partijen die met hun onophoudelijke aanvallen rond de leiding van Ajax een grimmige sfeer hebben gecreëerd.

Het commentaar van De Telegraaf onder het bekende kopje ‘Schande’ klinkt geschrokken: „Hoe haal je het in je hoofd om een functionaris thuis fysiek te bedreigen, inclusief vrouw en kinderen! Het wordt hoog tijd dat de verhoudingen binnen Ajax zich normaliseren, er schoon schip wordt gemaakt en alle partijen zich eensgezind stellen achter het sportieve belang.”

Ogenschijnlijk hypocriete woorden, gelet op de voorgeschiedenis, maar er spreekt misschien ook enige oprechte ongerustheid uit. Misschien (alweer) begint men bij De Telegraaf in te zien waartoe een kleine minderheid van voetbalfans in staat is wanneer ze door eenzijdige berichtgeving steeds wordt bevestigd in haar verontwaardiging.

Tot Johan Cruijff zelf is dit nog niet doorgedrongen. Zijn column over Ajax onder de kop ‘Er moet snel iets gebeuren’ staat naast het nieuws over Sturkenboom. Aan het wangedrag van de Ajax-fans wijdt hij geen woord. Integendeel, opnieuw maakt hij stemming tegen de leiding van Ajax.

„Helaas zitten er nu mensen op stoelen, die op technisch gebied niet op de weg zitten die we in willen slaan.” „Grote en intelligente voetballers die door mensen die op technisch gebied hun veters niet mogen vastmaken, als een stel nietsnutten op voetbalgebied zijn neergezet.” „Mensen die voortdurend blijk geven, niet te weten waar ze het over hebben.” „Hier lopen de technische mensen binnen Ajax dus dagelijks tegenaan. Voor de voeten gelopen door mensen die kwaliteit niet zien, maar toch aan de touwtjes willen trekken.”

Al wekenlang wijdt Cruijff zich aan deze reputatiemoord. Niemand durft er iets van te zeggen, de voetbalwereld kijkt verlamd toe, want het is Cruijff. Er moet snel iets gebeuren, zegt Cruijff. Ja, dat vonden die fans bij het huis van Sturkenboom ook.