Een echte én een morele winnaar na heröisch duel

Titelverdediger Novak Djokovic won de Australian Open door Rafael Nadal te verslaan in een ware uitputtingsslag. Met 5 uur en 53 minuten was het de langste grandslamfinale ooit.

Winnaar Novak Djokovic trok een neutraal gezicht, terwijl naast hem Rafael Nadal naar zuurstof hapte. Maar liefst vijf uur en 53 minuten had hun magistrale tennispartij geduurd, de langste grandslamfinale ooit en tevens de langste partij in de honderdjarige geschiedenis van de Australian Open. Logisch dus dat beide finalisten nauwelijks nog op hun benen konden staan tijdens de toespraken na afloop. „Een epische wedstrijd”, sprak de voorzitter van de Australische tennisbond. En alsof het was geregisseerd, kregen de gladiatoren precies op dat moment wat hun het meeste toekwam: een stoel.

„Goeiemorgen allemaal”, grapte Nadal even later tegen het publiek in de zinderende Rod Laver Arena, waar het toen tien voor twee ’s nachts was. Djokovic, met 5-7, 6-4, 6-2, 6-7 en 7-5 voor de derde keer winnaar in Australië, gaf een flesje water direct direct door aan zijn Spaanse tegenstander, een gebaar waaruit zijn respect voor de verliezer sprak. „Wij hebben geschiedenis geschreven, maar helaas kunnen er geen twee winnaars zijn”, stelde de Servische nummer één van de wereld.

Nadat hij zijn eerste matchpoint had benut, liet Djokovic (24) zich meteen na de slijtageslag achterover vallen. Hij stond vervolgens op, scheurde zijn shirt in tweeën, gooide het weg en bonkte met de rechtervuist vol op zijn hart. Van een bijna zekere winst in de vierde set naar een break achter in de vijfde. Om uiteindelijk de heroïsche strijd toch nog te winnen. In een finale zoals de memorabele duels tussen Björn Borg en John McEnroe, die in 1980 op Wimbledon in de vierde set de tiebreak won met 18-16, maar de partij alsnog verloor. Of zoals de langste eindstrijd in een grandslamtoernooi tot gisteren – die van de US Open in 1988 – toen Mats Wilander in 4 uur en 54 minuten Ivan Lendl versloeg.

Nadal (25) speelde eerder heroïsche finales tegen Roger Federer. Na zijn grandslamzeges op Wimbledon in 2008 (met 9-7 in de vijfde set) en de Australian Open (toen de Zwitser na afloop in tranen uitbarstte) nam de Spanjaard de tennisheerschappij van Federer over. Tot hij vorig jaar ineens op een sterk verbeterde Djokovic stuitte. Hun onderlinge score is nog altijd in het voordeel van Nadal (na gisteren 16-14). Maar Djokovic won in 2011 alle zes finales die hij speelde tegen Nadal, onder meer op Wimbledon en de US Open. Veel kans had de Spaanse krachtpatser vorig jaar niet, zelfs niet op zijn favoriete ondergrond gravel.

Geen wonder dat Nadals liefste wens voor 2012 luidde: Djokovic verslaan. „Het zal moeilijk zijn de situatie te veranderen, maar het is makkelijk het doel te zien”, zei hij na zijn zesde opeenvolgende nederlaag in september in New York. Zijn winnende recept? De top van zijn racket iets verzwaren, 3 gram extra, voor een hardere service. Dichter op de baseline staan om de ballen eerder terug te slaan. Agressiever spelen, kortere rally’s. Anders had hij nooit een kans tegen Djokovic, die met forehand en dubbelhandige backhand sneller slaat dan wie ook.

En dus moest Nadal, winnaar van tien grandslamtoernooien en een paar jaar nummer één van de wereld, zichzelf opnieuw zien te verbeteren. maanden beulde hij zich af. In Melbourne toonde hij in de gewonnen halve finale tegen Federer zijn fabelachtige winnaarsmentaliteit. En de loodzware partij van Djokovic in de halve finale tegen Murray (4 uur en 50 minuten) leek in het voordeel van Nadal, die bovendien een dag meer rust had dan de Serviër.

Uiteindelijk won gisteren de iets betere tennisser nog net van de taaiste. Maar de uitslag had net zo goed andersom kunnen zijn, zo weinig deden de beste spelers van de wereld voor elkaar onder in een finale die hoogstaand was van de eerste tot de laatste bal. In totaal 369 punten werden gespeeld, variërend van negentien aces tot rally’s van meer dan dertig slagen. Gemiddeld duurde een punt vijf slagen, ongekend lang.

Djokovic toonde zijn klasse met snelle returns en backhands langs de lijn. Maar Nadal bleef proberen dicht op de baseline te spelen. Met zijn machtige forehand had hij wonderbaarlijke ontsnappingen en elk kansje greep hij aan. Dreigde Djokovic hem met een steeds betere eerste service te overklassen en na 6-2 in de derde set uit te lopen naar 5-3 in de vierde set? Nadal werkte drie breakpunten weg, dwong een tiebreak af en won die nog ook (7-5).

Briljante bal van de Spanjaard begin vijfde set, om zijn backhand heen gelopen en de bal keihard cross de baan uit getimmerd. Break voor Nadal, break voor Djokovic. Een geweldige rally van 31 slagen na ruim 5,5 uur tennis op 4-4. De titelverdediger gaat theatraal liggen, maar haalt kort daarna razendsnel een korte bal. Net ietsje losser speelt Djokovic; hij breekt naar 6-5. Uitserveren? Nadal dwingt een breakpoint af, maar loopt van vermoeidheid net een keer teveel om zijn backhand heen. Djokovic, nog messcherp, slaat direct toe. Twee punten later heeft hij de gelijke strijd gewonnen.

Djokovic won zijn vijfde grandslamtoernooi, maar zal zich niet te rijk rekenen voor de toekomst. „Het is geweldig de grenzen van je lichaam op te zoeken”, zei hij na afloop. Maar Nadal heeft zijn limiet opnieuw verlegd en is heel dichtbij gekomen. Bij het volgende grandslamtoernooi, op Nadals favoriete ondergrond gravel in Parijs, lijken de kansen minimaal gelijk. „Ik had een goeie kans om te winnen van een speler van wie ik in 2011 zes keer verloor”, zei Nadal. „In 2011 had ik steeds mentale problemen tegen hem, vandaag had ik die niet. Dat is positief.” Dus toch: twee winnaars.