Dynamische show Hamel

Wouter Hamel. Gehoord: 28/1, Schouwburg Kunstmin, Dordrecht. Tournee t/m 17/4.

Op de theatervloer heeft zanger Wouter Hamel een perfect passende omgeving gevonden voor zijn liedjes: klein in huiskamersfeer met huiselijke decorstukken, in een mum vergroot tot versterkt theaterconcert. De theatertournee naar aanleiding van zijn album Lohengrin is een zwierige zwaai in een carrousel, met Hamel als aanvoerend troubadour.

Zanger Wouter Hamel (Den Haag, 1977) maakte de afgelopen jaren een behoorlijke groeispurt door als muzikant. Niet alleen kreeg zijn eigen muziek een identiteit, hij wist zijn prettig in het gehoor liggende, zonnige popjazz vrij snel te transponeren naar een groot publiek.

Op de nieuwe cd Lohengrin heeft hij zijn liedjes, maar ook de productie van de plaat, naar een hoger plan weten te tillen. De liedjes zijn gelaagder en avontuurlijker, en soms ontroerend met eerlijke, persoonlijke thema’s. Die muzikale groei viel ook te bespeuren in zijn show: liedjes kwamen voorbij in een dynamische en afwisselende afstemming. Bij vlagen wat te keurig, maar steeds weer in warmte en vrolijkheid meeslepend.

Met zijn vijf muzikanten (toetsen, gitaar, bas, veelsoortige percussie, drums), bracht Hamel een aangenaam glijdende mengeling van jazzy vaudeville en zoet klinkende zorgeloosheid tot serieuze meer bezielde popballades waarin hij zijn stem kon aanzetten. Oude nummers waren fraai in nieuwe arrangementen gestoken, zoals de a capellaversie van Interpretation of Love met de hele band meerstemmig zingend en vingerknippend swingend voor het voetlicht, of juist het naar mediterrane sferen gehaalde See You Once Again in zwoele tangomaat.

De ballade Little Boy Lost was smaakvol, evenals het in Parijs geschreven What’s Left, over een danseres in de Moulin Rouge. Gitarist Rory Ronde drukte een stevig stempel in de wat bombastische pop, evenals de ritmische decoraties op bijvoorbeeld wasbord van percussionist Gijs Anders van Straalen.