Brieven

Er was wel pers bij de ‘haatimam’

Dat de omstreden sjeik Khalid Yasin een haatzaaiende man is met een terroristische inslag, zoals critici beweren, lijkt niet kloppen. Dit beschrijft journalist Hans Wetzels afgelopen donderdag terecht in zijn opiniestuk ‘Een erg lieve haatimam’.

Tijdens de lezing in de Blauwe Moskee op maandagavond liet Yasin zijn pikantste uitspraken, terug te zien op YouTube, inderdaad achterwege. „Haat? Nee. Intolerantie? Niet gehoord. Was er iemand, buiten de stadszender AT5 om, op komen dagen om dat op te tekenen?”, vraagt Wetzels zich af in zijn stuk. Aangezien dit een retorische vraag is, luidt het antwoord volgens hem ‘nee’.

Wat niet op internet verschijnt, lijkt niet te bestaan. Niet alleen wist hij niet dat andere media het nieuws uit Het Parool over de komst van Yasin die dag hadden overgenomen, in plaats van andersom. Ook mijn paginagrote reportage, de middag erna in Het Parool, is hem compleet ontgaan. Ja, ik was erbij, mét fotograaf.

Dat hij mij in levende lijve over het hoofd heeft gezien is op zich niet vreemd. Ik werd na een kort interview met Yasin, vriendelijk doch dringend, naar het vrouwengedeelte van de moskee gedirigeerd. Hier kon ik met de rest van de vrouwen, de lezing volgen via een flatscreen of vanachter een schot met gaatjes.

Heiba Targhi Bakkali

freelance journalist

Poezenpoep is net zo’n gevaar als hondenpoep

Het invoeren van een landelijk beleid wat betreft het opruimen van hondenpoep lijkt mij een goede zaak (De wereld over, 23 januari). Maar neem hierbij dan ook meteen de poezeneigenaren mee.

Poezenpoep vormt een minstens zo groot probleem. Ook via kattenpoep worden ziekten overgebracht (zoals toxoplasmose). Waarschijnlijk zijn het vaker poezen dan honden die in de plaatselijke zandbakken hun behoefte doen. En zelfs in mijn eigen tuin kom ik regelmatig een onwelkom kado tegen. Heel vreemd dat juist kattenbezitters, die vanwege de aard van hun beestje geen toezicht kunnen houden op het sanitaire gedrag van hun lieveling, geen kattenbelasting hoeven te betalen! En dat terwijl er als gevolg van dat gedrag wel extra kosten gemaakt moeten worden voor het verversen van het zand dan wel het afdekken van de zandbak.

A.P. van Lieshout

Breda

Er was toch iets met 24 weken?

Hij past precies in zijn hand. Slangetjes worden zorgvuldig opzij geschoven als de neonatoloog het kereltje na onderzoek weer in zijn warme nestje vleit. Ik word rondgeleid op de afdeling neonatologie van de VU in Amsterdam. Verplegend personeel rept zich tussen de couveuses. Overal bliepjes en piepjes. Schermen met voor mij onbegrijpelijke informatie worden nauwkeurig in de gaten gehouden. Zes hele kleine mensjes worden hier aangespoord en waar mogelijk ondersteund in hun gevecht om te leven.

In een warm ingerichte kamer zitten twee ouderparen aan een kopje thee. Ze komen hier al weken elke dag. Hun kindjes gaan goed vooruit! Het dochtertje van een van hen kwam met 24 weken ter wereld. Het waren spannende tijden en dat zullen het in de toekomst ook worden beseffen zij.

Onder de indruk verlaat ik het ziekenhuis. Buiten stormt het minstens even hard als in mijn hoofd. 24 weken! Er was toch nog iets met 24 weken? Ik durf er niet aan te denken.

Anke van der Schaaf

Haarlem