Woelen

Monique Snoeijen schrijft de soundtrack van haar leven. Deze week: meisjes van zestien.

23.58 uur. Zaterdagavond. Een half uur geleden ben ik in bed gestapt om wakker te gaan liggen. Naast mij ligt mijn jongste dochter te groeien. Mijn oudste dochter, bijna 16, heeft een paar uur eerder, op hoge hakken en met plat gestyled haar, het huis verlaten. Ze is naar een feest. Om twee uur zal ze met een vriendin weer naar huis fietsen. Tot die tijd zal ik liggen woelen. Niet omdat ik mijn dochter niet vertrouw, maar omdat ik zelf 16 ben geweest.

00.25 uur. Als ze maar niet denkt dat ik in haar smoesjes trap. Want hoe gaat dat? Je drinkt je allereerste campari-soda en blijft dan logeren bij een man die je amper kent. Nu mijn ouders alle twee dood zijn, durf ik het wel te vertellen. Ik stond op het punt de trein naar huis te missen, toen de Interessante Man in het café (ik paste wel eens op de kinderen van zijn vrienden) zei: „Dan blijf je toch bij mij slapen?” Dat leek me na dat ene drankje opeens een buitengewoon avontuurlijk idee. Snel naar een telefooncel: „Mam, ik heb de trein gemist. Maar ik mag bij die mensen waar ik wel eens oppas blijven slapen. Tot morgen dan, he? Kus kus.” Eenmaal thuis bij de Interessante Man viel hij onmiddellijk in slaap, om de volgende ochtend wakker te schrikken met de woorden: „Oh nee, he! Wat ben ik stom stom stom! Zeg me dat er niets is gebeurd.”

00.50 uur. Ze moet niet denken dat vanaf nu alles mag. Deze zomervakantie zal ik haar scherp in de gaten houden. Dat ze zich niet, zoals ik destijds aan de Costa Brava, laat oppikken door een arrogante Fransoos die zegt dat hij fotomodel is. We gingen naar de disco en tien (!) minuten later – terwijl mijn ouders op de camping aan de bacardi-cola zaten – stonden we te zoenen. Na nog eens tien minuten wilde hij dat ik mee naar buiten ging. Ik moest me aan de bar vastklampen, hij hing aan me alsof hij aan het touwtrekken was. Daarna was hij snel vertrokken. Na de vakantie heb ik nog wel foto’s van mezelf opgestuurd naar het adres dat hij had gegeven. De envelop kwam per kerende post terug: adres onbekend.

01.10 uur. Ik val bijna uit bed. Mijn jongste dochter is dwars gaan liggen. Sinds haar vader niet meer naast mij slaapt, heeft zij die rol overgenomen.

01.45 uur. Het kan wel wezen dat ook ik 16 ben geweest, maar dat waren dus echt andere tijden. Denk maar niet dat ik op die leeftijd wist wat een bodyshot was. U weet niet wat een bodyshot is? Een bodyshot is het leegslurpen van andermans navel nadat deze is gevuld met sterke drank, een bekende omgangsvorm onder jongeren van nu. Natuurlijk, zo’n navel van een 16-jarig meisje is heel klein, dus veel drank gaat daar niet in, maar het gaat om het idee.

In mijn tijd was het bovendien nog heel gebruikelijk dat je eerst met een jongen zoende en pas daarna met hem naar bed ging. Maar vandaag de dag verliest een kwart van alle jongeren tussen de 12 en 25 jaar eerst hun maagdelijkheid en gaat pas daarna tongen. Zul je zien dat uitgerekend die types nu rond mijn dochter hangen.

01.55 uur. Ze kan nu elk moment op de fiets stappen. Dan komt ze langs de coffeeshop waar gisternacht op hetzelfde tijdstip de ruiten zijn kapot geschoten.

06.15 uur. Ik schrik wakker. Ik heb haar niet thuis horen komen. Dit is het tijdstip waarop alleen het ziekenhuis nog open is. Waar is mijn telefoon? Ik blijk een bericht te hebben. Verstuurd om 02.23 uur. ‘Ik ben er tot morgen kuskus’.