Waarom Israël Iran dit jaar aanvalt

Minister van Defensie Barak (links) tijdens een kabinetsberaad van de regering-Netanyahu begin december in Jeruzalem. Foto Reuters / Gali Tibbon

Israël vreest al jaren dat Iran een nucleaire macht wordt en lijkt ver te willen gaan om dat te voorkomen. Hoewel de internationale druk op Teheran groeit, begint ook de tijd te dringen. Een gezaghebbende Israëlische journalist denkt dat Israël Iran nog dit jaar zal aanvallen.

Ronen Bergman is een Israëlische onderzoeksjournalist die werkt voor de krant Yedioth Ahronoth en schreef het boek ‘The Secret War With Iran’. Deze week publiceerde hij in het New York Times Magazine een lang en fascinerend artikel over hoe de top van het Israëlische veiligheidsapparaat denkt over hoe en op welke termijn de dreiging van een nucleair Iran aan te pakken.

‘Israël heeft nog negen maanden om Iran te stoppen’

Het boeiende aan het stuk van Bergman is dat hij zo recent als deze maand met de hoofdrolspelers uit het Israëlische kabinet over de aanpak van Iran sprak. Hij voerde veelvuldig lange gesprekken met minister van Defensie Ehud Barak en vicepremier Moshe Ya’alon. De belangrijkste conclusies: de Israëlische regering neemt de dreiging van Iran zeer serieus en denkt dat het zelf nog zo’n negen maanden heeft om militaire actie te ondernemen. Daarna zou het Iraanse nucleaire programma te ver gevorderd zijn om het nog serieuze schade toe te brengen. Barak legt Bergman in een van hun gesprekken uit waarom leven met een nucleair Iran voor Israël geen optie is:

“An Iranian bomb would ensure the survival of the current regime, which otherwise would not make it to its 40th anniversary in light of the admiration that the young generation in Iran has displayed for the West. With a bomb, it would be very hard to budge the administration. [...] From our point of view, a nuclear state offers an entirely different kind of protection to its proxies. Imagine if we enter another military confrontation with Hezbollah, which has over 50,000 rockets that threaten the whole area of Israel, including several thousand that can reach Tel Aviv. A nuclear Iran announces that an attack on Hezbollah is tantamount to an attack on Iran. We would not necessarily give up on it, but it would definitely restrict our range of operations.”

Retoriek gemeend of bedoeld om druk op VS en EU op te voeren?

Bergman stelt zich in het stuk de vraag of de krachtdadige taal van de Israëlische leiders geen grootspraak is. Hij haalt hoge inlichtingenexperts aan als voormalig Mossad-baas Meir Dagan die sterk betwijfelen of Israël überhaupt de militaire middelen heeft om het nucleaire programma van Iran uit te schakelen. Ook zou de harde taal van Netanyahu en Barak bedoeld kunnen zijn om de druk op de VS en de rest van de wereld op te voeren met de sancties tegen Iran aan te scherpen:

“In recent weeks, Israelis have obsessively questioned whether Netanyahu and Barak are really planning a strike or if they are just putting up a front to pressure Europe and the U.S. to impose tougher sanctions. I believe that both of these things are true, but as a senior intelligence officer who often participates in meetings with Israel’s top leadership told me, the only individuals who really know their intentions are, of course, Netanyahu and Barak, and recent statements that no decision is imminent must surely be taken into account.”

‘Sterke overtuiging dat alleen de Israeli’s zelf zich uiteindelijk goed kunnen verdedigen’

Toch gelooft Bergman dat het de Israëliërs uiteindelijk menens is. En voorspelt hij dat Israël Iran nog dit jaar zal aanvallen:

“After speaking with many senior Israeli leaders and chiefs of the military and the intelligence, I have come to believe that Israel will indeed strike Iran in 2012. Perhaps in the small and ever-diminishing window that is left, the United States will choose to intervene after all, but here, from the Israeli perspective, there is not much hope for that. Instead there is that peculiar Israeli mixture of fear — rooted in the sense that Israel is dependent on the tacit support of other nations to survive — and tenacity, the fierce conviction, right or wrong, that only the Israelis can ultimately defend themselves.”