Vijftig jaar geleden had ik gehad meer seks

Rutger Lemm is succesvol en jong, maar van een luxepositie merkt hij niets. Vrouwen zijn ongrijpbaar en mannen zachtaardig, zegt hij.

Ik zit alleen in mijn huis aan de keukentafel met een kop thee de krant te lezen, als mijn oog op een bericht valt. Er zijn te veel hoogopgeleide jonge vrouwen naar de grote steden getrokken, waardoor er een tekort is aan mannelijke levenspartners. De run op hoogopgeleide vrijgezelle mannen is begonnen, aldus het artikel. Ik kijk verheugd op, trek mijn stoel naar achteren en stoot in mijn enthousiasme mijn thee van tafel. Ik ren half uitglijdend naar het raam, waaronder ongetwijfeld tientallen, honderden meisjes al de hele dag staan te wachten tot ik naar buiten kom. Ik gooi met een religieus gebaar mijn beide balkondeuren open, spreid mijn armen, en aanschouw mijn harem. Maar het enige dat ik zie is een lege straat met een oud mannetje dat zijn lelijke hondje uitlaat. Hij plast tegen mijn fiets, zie ik. Ik luister nog even of de troepen niet van verre in aantocht zijn, maar een Axe-effect blijft uit.

Volgens de berichten zou ik, een hoogopgeleide vrijgezelle jongeman van zesentwintig, met een woning in Amsterdam en zonder lichamelijke defecten (sterker nog, voorzien van een hip baardje), voortdurend seks moeten hebben. Ik ben een schaars product, een edelmetaal. Volgens de onderzoekers is het verbazingwekkend dat ik überhaupt tijd en ruimte heb om dit stukje te schrijven, met al die naakte vrouwen die verspreid over mijn bureau liggen. Dat is niet het geval. Want geloof me, dan had u deze woorden nooit gelezen.

Ik praat graag uitgebreid met mijn vrienden over seks, maar de laatste tijd gaat het steeds vaker over pandapunten. Deze term stamt uit corporale kringen en staat voor elke maand dat je geen seks hebt – een verwijzing naar de bekende frigide berensoort. Als je twaalf pandapunten hebt, moet je een feestje geven. Ik ben nog nooit op zo’n feestje geweest, maar ik vermoed dat de organisator daar niet echt triomfantelijk rondloopt. Ik heb op het moment van schrijven één pandapunt, dus dat valt mee. Maar in mijn omgeving lopen de aantallen op en gaat het net zo vaak over goede pornosites als over leuke vrouwen.

Je zou denken dat de wereld er alleen maar op vooruitgaat, en dat een man in mijn positie na een Seksuele Revolutie en vele emancipatiegolven veel meer seks heeft dan vijftig jaar geleden. Vreemd genoeg is het tegendeel waar. In 1962 had ik een paar keer per week het bed kunnen delen met mijn vrouw. Maar ook met mijn secretaresse, een buurvrouw en de lerares van mijn kinderen. Misschien zo nu en dan een prostituee. Ik weet dit omdat ik heel veel Mad Men kijk, als ik in mijn eentje de afwas sta te doen.

De emancipatie is niet in mijn voordeel geweest. Vrouwen hebben sinds de jaren zestig en zeventig meer fysieke, economische en sociale autonomie gekregen. Ze zijn zo minder grijpbaar voor ons, de mannen. Tegelijkertijd hebben onze sterke moeders hun zoons opgevoed tot zachtaardige jongens, met heel erg veel respect voor vrouwen. Op deze manier wordt de afstand tussen beide geslachten wel erg groot, zoals Steve Carell in The 40 Year Old Virgin zegt: I respect women! I respect them so much, that I completely stay away from them. De titel van de film zegt genoeg.

Vrouwen lijken spijt te hebben van hun vrouwvriendelijke creaties. Daar gaat een tekort aan mannen geen verandering in brengen. Ik herinner me hoe ik ooit met een stel aantrekkelijke dronken meisjes aan de bar zat en eentje een tijdschrift pakte waarop stond: ‘Hoe wil jij je man? Aardig? Grappig? Stoer?’ Het meisje las het voor en de anderen riepen in koor: „Stoer!” Ze rolde het blad op en begon mij er mee te slaan, terwijl ze riep: „Zie je wel! Zie je wel!” Ik probeerde stoïcijns te kijken en zei met lage stem: „Het doet me niets dat je me op mijn enorme spierbundels slaat.”

Maar echt overtuigend was het niet.

Rutger Lemm (1985) is hoofdredacteur van het online tijdschrift hard//hoofd en stand-up comedian.