Verwende tieners die niet grappig worden

Gossip Girlseizoen 4Deel 1, 10 afleveringen. Deel 2, 12 afleveringen.Beide € 29,99

Goh. Val je zomaar in seizoen 4 van Gossip Girl, duurt het een eeuwigheid voordat je ook maar iets begrijpt van de intriges en problemen waarmee de Upper East Side-tieners Blair, Nate, Chuck, Serena, Jenny, Dan en Vanessa kampen. En dat voor een simpele tienerserie. De rijkeluiskindjes zijn zo met zichzelf en elkaar bezig dat zelfs de kijker nauwelijks wordt toegelaten tot het navelstaarderige elitekringetje. Zouden de scriptschrijvers, na een aantal seizoenen, misschien zelf een beetje genoeg hebben van hun eigen creaties?

Seizoen 4 begint in Parijs, waar we de avonturen van Blair Waldorf (Leighton Meester) en Serena van der Woodsen (Blake Lively) volgen. In de Franse hoofdstad duikt onverwacht de nuffige miljonair Chuck (Ed Westwick) op, Blairs oude liefde. Hij heeft een nieuwe vriendin, wat Blair maar moeilijk kan verkroppen. Ook Serena heeft het zwaar. Eenmaal terug in New York zijn er twee jongens die nog altijd naar haar hand dingen. Intussen probeert rivale Juliet Sharp (Katie Cassidy) er alles aan te doen om Serena van de prestigieuze Universiteit van Columbia af te krijgen. Wederom zat intriges dus.

Maar wat leuk zou kunnen zijn, is het niet. Het grootste probleem met Gossip Girl is: gebrek aan humor. Niets is echt grappig en zonder (zelf-)relativering wordt de eindeloze zelfzuchtigheid van de personages ronduit stuitend. Het enige moment dat er wat te grinniken valt, is als Blair weer eens haar Poolse bediende afblaft die iets niet snapt – „Ik zie dat je brein dit in het Pools probeert te vertalen, maar dat lukt dus niet”.

Ook worden er geregeld gevatte opmerkingen gemaakt, zoals Blair die aan Chuck uitlegt waarom hun liefdesrelatie niet kan werken: „Met jou ben ik Hillary Clinton in het Witte Huis. Maar ik wil Hillary van Buitenlandse Zaken zijn. Alleen met een beter kapsel.”

Aardig, maar niet aardig genoeg. Zeker niet omdat, net als in seizoen 2, de familieverwikkelingen breed worden uitgemeten en er, in tegenstelling tot seizoen 1, een soort moraal de serie is binnengeslopen. Zo wordt een ontsporende Serena geregeld streng toegesproken door haar bezorgde moeder. Maar als dochterlief van Columbia dreigt te worden getrapt, wappert mama bij de decaan meteen met haar chequeboekje om het zaakje te regelen. En als Blair een ‘moeilijk momentje’ heeft, adviseert haar moeder met een serieus gezicht dat je je héél af en toe zwak moet tonen en ‘het meisje in jezelf moet vrijlaten’. „Dat vind ik wel moeilijk”, piept Blair beteuterd.

Jammer, dit soort semi-opvoedkundige tips, want wat wordt de kijker nu voorgeschoteld: drama of pastiche? Het blijft vaag en dus kabbelt Gossip Girl zielloos voort. Wat overblijft na het zien van 22 afleveringen is eigenlijk helemaal niks. Behalve de boodschap dat je een ander nooit, maar dan ook nooit iets moet gunnen. Tja. Doe mij dan gewoon een oude aflevering van Sex in the City. Valt er tenminste nog wat te lachen.

Rosan Hollak