'Toen ik hem de eerste keer zag, riep hij dat vrouwen naar huis moesten'

In Imens telefoon staat het nummer van haar verloofde onder „Mr. Mohamed”. Zo spreekt ze hem ook steeds aan. Maar ze doet het plagerig, met pretlichtjes in haar ogen. „Mohamed heeft autoritaire trekjes”, zegt Imen. „De eerste keer dat ik hem zag stond hij tegen mij en de andere vrouwen te roepen dat we naar huis moesten omdat het te gevaarlijk was.”

Dat was op het Tahrirplein op 25 januari 2010, de eerste dag van de revolutie. Imen gaf hem meteen lik op stuk. „Wij hebben evenveel recht hier te zijn als de mannen”. Die eerste dag gingen de vrouwen uiteindelijk toch naar huis. Maar toen op 29 januari de bezetting van het plein begon, weigerden Imen en de anderen opnieuw te vertrekken.

Het was een revolutie binnen een revolutie binnen een revolutie. Want Imen Saleh (23) en Mohammed Abbas (26) behoorden op dat moment beiden tot de Moslimbroederschap. Door naar het Tahrirplein te trekken, gingen ze in tegen de orders van het leiderschap, dat nog niks zag in een revolutie. „Het was de makkelijkste beslissing van mijn leven”, zegt Mohamed.

Moslimbroeders en -zusters als Mohamed en Imen lagen al langer overhoop met de leiding van de beweging. „Een generatieprobleem”, zegt Mohamed. „Het leiderschap was verstard. Ze wilden geen drastische verandering meer, ze waren tevreden met het kleinste beetje vooruitgang dat het regime hun wilde gunnen.”

Pas op 30 januari kozen de Moslimbroeders de kant van het Tahrirplein. „Ze hebben toen beseft dat dit een echte revolutie was, en ze hadden gezien dat heel veel jonge Moslimbroeders tegen hun orders in al vanaf dag één op het plein waren. Later hebben ze dat feit nog gebruikt om te zeggen dat ze altijd voor de revolutie waren.”

Vandaag is Mohamed officieel geen Moslimbroeder meer. Toen de 83 jaar oude beweging in juni voor het eerst een toegelaten politieke partij oprichtte, de Partij voor Vrijheid en Gerechtigheid, stond die in het teken van de openheid. Iedereen, van seculieren tot Kopten, was welkom. Maar die openheid gold niet binnen de beweging zelf. Iedereen die weigerde tot de nieuwe partij toe te treden werd onverbiddelijk uit de beweging gezet.

„Wij voelen ons nog steeds Moslimbroeders”, zegt Mohamed. „Onze strijd voeren we niet tegen de ideologie maar tegen de organisatie.” Hij en Imen willen nu de principes van de Moslimbroederschap voortzetten binnen de Egyptische Stroming, een partij die deel uitmaakt van een coalitie rond het Tahrirplein. Mohamed combineert zijn baan in de reclame met rekruteren voor de partij.

Imen oordeelt nog harder over de Moslimbroederschap waarin zij is opgegroeid. De Moslimbroeders zijn net als de NDP van Mubarak, zegt ze vol vuur. „Even dictatoriaal, en ze luisteren naar niemand. Met de Moslimbroeders aan de macht gaat Egypte een nieuwe dictatuur tegemoet.”

Imens frustraties hebben ook te maken met de positie van de vrouw binnen de Moslimbroederschap. „Ik ben niet uit de beweging gezet zoals Mohamed maar dat is alleen omdat er geen lidmaatschap bestaat voor de vrouwen.”

Imen en Mohamed blijven wel devote moslims. Ze blijven zo ver uit elkaar staan dat de fotografe het moeilijk heeft hen op de foto te krijgen. Zelfs handen vasthouden is er niet bij. Ook over het verloop van hun relatie laten ze weinig los, behalve dat er in maart een diepgaand gesprek heeft plaatsgehad in de McDonald’s nabij het Tahrirplein. Op 22 oktober heeft Mohamed Imens familie om haar hand gevraagd. De verloving was op 27 november, toen er opnieuw hard gevochten werd tussen betogers en politie rond het plein. „We kampeerden toen allebei op het Tahrirplein, dus het moest snel.”

Ondanks zijn autoritaire trekjes denkt Imen dat ze het met Mohamed goed getroffen heeft. Beter dan met haar broer, die sinds de dood van hun vader het gezinshoofd is. Imens droom is de Oprah Winfrey van het islamitische tv-landschap te worden. Maar toen een zender haar eerder dit jaar naar Turkije wilde sturen om er het geroemde ‘Turkse model’ te bestuderen stak haar broer daar een stokje voor. „Ik had mijn visum en mijn ticket al op zak. Voor mijn moeder was het geen probleem maar mijn broer zei nee. Ik heb toen tegen mijzelf gezegd: ooit zal ik trouwen met een coolere man.”

Die lijkt ze gevonden te hebben. „Ik geloof absoluut niet dat vrouwen achter het aanrecht moeten staan”, zegt Mohamed. „Ik vind dat Imen een fantastische tv-presentatrice kan worden en ik push haar naar screentests te gaan.”

Over de toekomst zijn ze sceptisch maar hoopvol. Mohamed trekt een vergelijking met Captain Magnet, een tekenfilmreeks uit hun jeugd. „Captain Magnet is een voetballer maar telkens wanneer hij tegen de bal schopte, duurde het drie afleveringen voordat hij het doel bereikte. Dat is onze generatie. Ik hoop dat onze kinderen het meemaken dat de bal in het doel terechtkomt.”