Game spectaculair vertaald naar witte doek, ook voor mensen zonder Nintendo

Foto IFFR

Een verfilming van een Nintendo-game, die voor alle filmliefhebbers aantrekkelijk moet zijn volgens de maker. Met een minimale game-kennis nam ik de proef op de som; Ace Attorney blijkt een belevenis van formaat.

“Miike Takashi heeft een reputatie voor duistere en gewelddadige films”, zo opent de beschrijving op de site van het IFFR. De grote Takashi-liefhebber naast me op de eerste rij bevestigt dat volmondig. Tijdens de Big Talk met Takashi, voorafgaand aan de vertoning probeert hij uit te leggen waarom hij bekend staat om zijn expliciete, vaak ongemakkelijke gewelddadige scènes:

“Ik hanteer niet de standaard om mijn publiek te willen verrassen. Ik wil mezelf kunnen verrassen, maar om dat te bereiken ga ik soms ver. In de ogen van sommigen te ver.”

Met de stripachtige, milde, maar vooral enorm grappige film Ace Attorney heeft Takashi ook zijn fans verrast, die overduidelijk ruim vertegenwoordigd waren vanavond. En aangezien ik me schrap had gezet wegens de reputatie van de regisseur was het een spectaculaire maar vooral vrolijke belevenis.

Takashi (l) tijdens de Big Talk voor de filmvertoning in het Oude Luxor. Takashi (l) tijdens de Big Talk voor de filmvertoning in het Oude Luxor.

De film is een adaptatie van de gelijknamige populaire Nintendo-game en draait om de jonge, ‘groene’ en klunzige advocaat Phoenix Wright, die zich ontpopt tot een soort volksheld. Denk aan Tom Cruise in A Few Good Men of Matt Damon in Rainmaker.

 

 

Wright moet zich door een aantal onmogelijke rechtszaken worstelen om een jarenoude moordzaak op te kunnen lossen. Hij heeft hierbij de toegewijde hulp van zijn vrienden Miles Edgeworth en Larry Butz. Het Japanse rechtssysteem wordt ondertussen mooi op de hak genomen: voor iedere zaak is maximaal drie dagen de tijd door de hoge druk die het rechtssysteem ervaart.

Takashi pakt lekker uit met overtuigende game-visuals en de dramatiek waarmee de advocaat en aanklager elkaar te lijf gaan wordt aangenaam vet aangezet. Het is een speelfilm die flirt met cartoons, en ondanks de cynische stijl word je als kijker toch meegesleept, en voel je je net zo onder druk staan als Wright voor de oude, strenge rechter.

Het is een aanstekelijke misdaadfilm geworden, die smaakt naar meer. Op de vraag die Takashi werd gesteld of we hem volgend jaar weer mogen verwelkomen antwoordt hij met een cliffhanger, en tegelijkertijd wijze les:

“Het is een hele belangrijke deugd om geduldig te kunnen zijn.”

Het IFFR heeft gelukkig wel voor Engelse ondertiteling gezorgd.