Breisterren

De sterren van modemerk Granny’s Finest zijn ouderen. Ze breien sjaals en cols.

Babs Bakker beleefde op haar 85ste haar televisiedebuut. In een panterprint bloesje met daaronder een witte col zat ze bij Tijd voor Max. Ze lachte naar de camera. „Het lastigst is het einde van een muts breien”, vertelde ze. Terugkijkend op haar televisieoptreden, zegt ze: „Ik was helemaal niet zenuwachtig.” Ze had haar rondbreinaalden meegenomen. „Ik word nu zelfs wel eens herkend. Dat ik dat nog mag meemaken. In de lift vroeg iemand: ‘Was u dat niet op tv?’”

Babs Bakker breit voor de stichting Granny’s Finest. Die is opgericht door bedrijfskundestudent Niek van Hengel (26) en Jip Pulles (30). Van Hengel zag in het verzorgingstehuis waar hij zijn opa bezocht een vrouw breien. Wat maakt u, vroeg hij haar, en voor wie. Dat weet ik niet, antwoordde ze. Hij kwam met een idee: waarom breien al die eenzame ouderen niet samen en met een doel, want er is veel vraag naar gebreide artikelen. Twee jonge ontwerpers maakten een aantal patronen en via flyers en advertenties werden zo’n vijftien ‘grannies’ gevonden om de artikelen te breien. Aan elk kledingstuk hangt een kaartje met de naam van de maker. De groep, die in augustus begon, is gegroeid tot bijna 25 vrouwen en in de eerste drie maanden werden 120 items verkocht. „Ongelooflijk veel”, vindt Van Hengel.

Wat hielp, was de media-aandacht voor het project. Babs Bakker mocht naar Tijd voor Max, maar er waren meer interviews en artikelen. De vrouwen zijn bekende bejaarden geworden. Héléne Verbeek (65) ging naar een uitzending van RTV Rijnmond op het schip de SS Rotterdam en naar Z@pplive. Dat laatste programma ze erg leuk, de uitzending vanaf de SS Rotterdam niet. „Er was een show met nog veel meer gasten, onder wie een illusionist. Dave, de tv-presentator, vond ik heel neerbuigend doen. Toen de illusionist iemand uit het publiek nodig had, riep Dave naar mij: ‘Sjaan, kom eens even hier’. ‘Ik heet geen Sjaan’, heb ik tegen hem gezegd.”

Bij Granny’s Finest zijn de breisters juist de sterren. Elke donderdagmiddag komen de vrouwen bijeen in een zaaltje van verzorgingstehuis Laurens in het Rotterdamse Ommoord. Ze halen hun breiwerkjes uit de tassen tevoorschijn en breien, met een kopje koffie en iets lekkers erbij, verder aan hun sjaals, cols en stropdassen. De items worden via de website of in de winkel van Granny’s Finest verkocht. De prijzen beginnen bij 27,95 euro voor een stropdas.

Tineke Blokhoff (62) en Greet Jonker (71) praten al breiend bij.

„Ik moet oppassen dat ik geen breiarm krijg, ha ha. Ja, dat breien voel je in je bovenarm.”

„Zeker van deze breinaalden, die zijn 15 millimeter dik. Net lantarenpalen.”

„Van breien kom ik tot rust. Ik heb ook een tijd niet gebreid, wol werd zo duur dat je beter een trui in de winkel kon kopen. Nu doe ik het weer. Zegt mijn man: komt ze weer met die naalden.”

„Maar wat moet je dan, hè?”

Seniorenarbeid

Om ze te bedanken voor hun inzet namen de twee initiatiefnemers de vrouwen onlangs mee op een uitje. Alles erop en eraan, met een concert, lunch en kerstpakket. Geweldig vonden ze het. Daar doen ze het voor. Ook de wol hoeven ze uiteraard niet zelf te kopen. Betaald worden ze niet voor hun werk. Seniorenarbeid? Nee, zeggen de vrouwen en de initiatiefnemers. Van Hengel: „We hebben van tevoren goed nagedacht of we loon moesten geven. Maar dan zou mevrouw Cramer van 88 een salarisadministratie moeten gaan bijhouden. Daar zit ze helemaal niet op te wachten. Per item uitbetalen leek ons ook geen goed idee, dan krijg je onderlinge competitie en daar gaat het bij deze breiclub zeker niet om. Het gaat om het groepsgevoel, dat iedereen, van de vrouwen tot de ontwerpers, er iets aan heeft.”

Zelf verdienen de twee er ook nauwelijks aan, de onderneming is opgezet als stichting. Hoe de toekomst er uit zal zien, is nog niet helemaal duidelijk. Van Hengel is aan het afstuderen en zou Granny’s Finest willen uitbreiden, net als Pulles, die nu nog bijklust in de horeca. „We zijn in gesprek met twee grote partijen, waaronder een goededoelenorganisatie. Als we dit op meerdere plekken gaan doen, kunnen ook andere ouderen meedoen.”

Cornelia Cramer (88) is er al vanaf het begin bij. Ze heeft ten minste vier stropdassen en vijf sjaals gemaakt. „Ik zou wel weer iets nieuws willen breien.” Bolerootjes, stelt ze voor. Breien is een hobby van haar, net als puzzelen, lezen en borduren. Ze heeft „al lang geen man meer”, daarom vindt ze het leuk dat ze via Granny’s Finest nieuwe mensen leert kennen, zoals mevrouw Blok. „Zij woont boven me.” Ze kijkt op haar horloge. „Ik moet de tijd in de gaten houden, de wijkbus komt zo.” Een paar minuten later staat ze op, pakt haar zitkussen van de stoel en wandelt met de rollator naar buiten. De breitas hangt aan het stuur.

grannysfinest.com